شهرستانی، سید هبةالدین: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید هبةالدین شهرستانی

| تصویر = NUR00228.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر = شهرستانی، سید هبةالدین

| نام کامل = سید محمدعلی حسینی شهرستانی

| نام‌های دیگر = هبةالدین شهرستانی

| لقب = هبةالدین

| تخلص =

| نسب = حسینی (با سی واسطه به زید بن علی بن الحسین(ع))

| نام پدر = سید حسین

| ولادت = ۲۴ رجب ۱۳۰۱ قمری (۱۲۶۳ شمسی / ۱۸۸۴ میلادی)

| محل تولد = سامرا

| کشور تولد = عراق

| محل زندگی = سامرا، کربلا، نجف، بحرین، هند، یمن، حجاز، بغداد

| طول عمر = ۸۵ سال

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = شیعه

| پیشه = عالم، مجتهد، فقیه، مفسر، روزنامه‌نگار، مصلح اجتماعی

| درجه علمی =

| دانشگاه =

| حوزه = حوزه علمیه سامرا، کربلا، نجف

| علایق پژوهشی = تفسیر قرآن، فقه، اصول، هیئت و نجوم، تاریخ، ادبیات

| منصب = وزیر معارف عراق، رئیس دیوان عالی تمییز (بر اساس مذهب جعفری)، نماینده مجلس شورای ملی عراق

| پس از =

| پیش از =

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|محمدکاظم خراسانی (آخوند خراسانی)]] | [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] | [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|فتح‌الله شریعت اصفهانی]] | سید مرتضی کشمیری}}

| مشایخ =

| معاصرین =

| شاگردان =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[در پیرامون نهج‌البلاغه (ط. جامعه مدرسین)]] | [[اسلام و هییت]] | المحیط فی تفسیر القرآن | فیض الباری (اصلاح منظومه سبزواری) | الشریعة و الطبیعة | الدلائل و المسائل | التوت و الملکوت | نور الناظر فی علم الرؤیا و المناظر | نهضة الحسین | الحسین فی طریقه الی الشهادة}}

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00228AUTHORCODE

}}

'''سید محمدعلی حسینی شهرستانی''' (۱۳۰۱-۱۳۸۶ق)، معروف به سید هبةالدین شهرستانی، عالم، مجتهد، فقیه، مفسر قرآن، روزنامه‌نگار مصلح و از دانشوران برجسته جهان اسلام بود. وی در روز سه‌شنبه ۲۴ رجب ۱۳۰۱ق در سامرا متولد شد. نیاکانش با سی واسطه به [[زید بن علی بن الحسین(ع)]] می‌رسند. مادرش سیده مریم بانویی پرهیزگار و سرآمد زنان روزگار خود در ریاضیات، تاریخ جهان، شعر، ادب و علم الانساب بود. آموزش رسمی هبةالدین از ده سالگی آغاز شد و در مدت کوتاهی علوم مختلف را در کربلا به پایان رساند. پس از درگذشت پدر در ۱۳۱۹ق، به توصیه [[سید مرتضی کشمیری]] و با استخاره به قرآن، در ۲۱ شعبان ۱۳۲۰ق رهسپار نجف شد و از محضر آیات عظام [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[یزدی، سید محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] و [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|شریعت اصفهانی]] بهره برد و به درجه اجتهاد نائل آمد. او به بیداری مسلمانان می‌اندیشید و با محمد عبده و دیگر اندیشمندان جهان اسلام ارتباط برقرار کرد و نخستین شماره ماهنامه «العلم» را در ۱۳۲۸ق منتشر ساخت. در بحرین با تأسیس دو مدرسه «اصلاح» و «اسلام» و سخنرانی‌های علمی، جمع ترسایان را پراکنده ساخت. در جنگ جهانی اول، همراه روحانیان بزرگ به جبهه شتافت و در نبرد با نیروهای بریتانیا شرکت جست. پس از اشغال عراق، انجمن سری «الجمعیة الوطنیة الاسلامیة» را برای استقلال عراق بنیان نهاد و در انقلاب ۱۹۲۰ عراق نقش ارزنده‌ای ایفا کرد. پس از تشکیل حکومت جدید عراق، وزارت معارف را پذیرفت و اصلاحات گسترده‌ای در نظام آموزشی انجام داد. سپس ریاست دیوان عالی تمییز بر اساس مذهب جعفری را بر عهده گرفت و بعداً به نمایندگی مجلس شورای ملی عراق انتخاب شد. در سال‌های پایانی عمر، کتابخانه «مکتبة الجوادین العامه» را در صحن [[امام موسی کاظم علیه‌السلام|امام کاظم(ع)]] بنیاد نهاد و با وجود نابینایی، به تحقیق و نگارش ادامه داد و روزانه تا چهل صفحه می‌نوشت. از او بیش از ۱۰۹ کتاب و رساله به یادگار مانده که از جمله می‌توان به «المحیط فی تفسیر القرآن»، «فیض الباری»، «اسلام و هیئت»، «الشریعة و الطبیعة»، «نهضة الحسین» و «در پیرامون نهج‌البلاغه» اشاره کرد. وی سرانجام در شب دوشنبه ۲۶ شوال ۱۳۸۶ق در ۸۵ سالگی در بغداد درگذشت و در حریم [[امام موسی کاظم علیه‌السلام|امام کاظم(ع)]] به خاک سپرده شد.