شهرستانی، سید هبةالدین: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید هبةالدین شهرستانی

| تصویر = NUR00228.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر = شهرستانی، سید هبةالدین

| نام کامل = سید محمدعلی حسینی شهرستانی

| نام‌های دیگر = هبةالدین شهرستانی

| لقب = هبةالدین

| تخلص =

| نسب = حسینی (با سی واسطه به زید بن علی بن الحسین(ع))

| نام پدر = سید حسین

| ولادت = ۲۴ رجب ۱۳۰۱ قمری (۱۲۶۳ شمسی / ۱۸۸۴ میلادی)

| محل تولد = سامرا

| کشور تولد = عراق

| محل زندگی = سامرا، کربلا، نجف، بحرین، هند، یمن، حجاز، بغداد

| طول عمر = ۸۵ سال

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = شیعه

| پیشه = عالم، مجتهد، فقیه، مفسر، روزنامه‌نگار، مصلح اجتماعی

| درجه علمی =

| دانشگاه =

| حوزه = حوزه علمیه سامرا، کربلا، نجف

| علایق پژوهشی = تفسیر قرآن، فقه، اصول، هیئت و نجوم، تاریخ، ادبیات

| منصب = وزیر معارف عراق، رئیس دیوان عالی تمییز (بر اساس مذهب جعفری)، نماینده مجلس شورای ملی عراق

| پس از =

| پیش از =

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|محمدکاظم خراسانی (آخوند خراسانی)]] | [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] | [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|فتح‌الله شریعت اصفهانی]] | سید مرتضی کشمیری}}

| مشایخ =

| معاصرین =

| شاگردان =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[در پیرامون نهج‌البلاغه (ط. جامعه مدرسین)]] | [[اسلام و هییت]] | المحیط فی تفسیر القرآن | فیض الباری (اصلاح منظومه سبزواری) | الشریعة و الطبیعة | الدلائل و المسائل | التوت و الملکوت | نور الناظر فی علم الرؤیا و المناظر | نهضة الحسین | الحسین فی طریقه الی الشهادة}}

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00228AUTHORCODE

}}

'''سید محمدعلی حسینی شهرستانی''' (۱۳۰۱-۱۳۸۶ق)، معروف به سید هبةالدین شهرستانی، عالم، مجتهد، فقیه، مفسر قرآن، روزنامه‌نگار مصلح و از دانشوران برجسته جهان اسلام بود. وی در روز سه‌شنبه ۲۴ رجب ۱۳۰۱ق در سامرا متولد شد. نیاکانش با سی واسطه به زید بن علی بن الحسین(ع) می‌رسند. مادرش سیده مریم بانویی پرهیزگار و سرآمد زنان روزگار خود در ریاضیات، تاریخ جهان، شعر، ادب و علم الانساب بود. آموزش رسمی هبةالدین از ده سالگی آغاز شد و در مدت کوتاهی علوم مختلف را در کربلا به پایان رساند. پس از درگذشت پدر در ۱۳۱۹ق، به توصیه سید مرتضی کشمیری و با استخاره به قرآن، در ۲۱ شعبان ۱۳۲۰ق رهسپار نجف شد و از محضر آیات عظام آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی و شریعت اصفهانی بهره برد و به درجه اجتهاد نائل آمد. او به بیداری مسلمانان می‌اندیشید و با محمد عبده و دیگر اندیشمندان جهان اسلام ارتباط برقرار کرد و نخستین شماره ماهنامه «العلم» را در ۱۳۲۸ق منتشر ساخت. در بحرین با تأسیس دو مدرسه «اصلاح» و «اسلام» و سخنرانی‌های علمی، جمع ترسایان را پراکنده ساخت. در جنگ جهانی اول، همراه روحانیان بزرگ به جبهه شتافت و در نبرد با نیروهای بریتانیا شرکت جست. پس از اشغال عراق، انجمن سری «الجمعیة الوطنیة الاسلامیة» را برای استقلال عراق بنیان نهاد و در انقلاب ۱۹۲۰ عراق نقش ارزنده‌ای ایفا کرد. پس از تشکیل حکومت جدید عراق، وزارت معارف را پذیرفت و اصلاحات گسترده‌ای در نظام آموزشی انجام داد. سپس ریاست دیوان عالی تمییز بر اساس مذهب جعفری را بر عهده گرفت و بعداً به نمایندگی مجلس شورای ملی عراق انتخاب شد. در سال‌های پایانی عمر، کتابخانه «مکتبة الجوادین العامه» را در صحن امام کاظم(ع) بنیاد نهاد و با وجود نابینایی، به تحقیق و نگارش ادامه داد و روزانه تا چهل صفحه می‌نوشت. از او بیش از ۱۰۹ کتاب و رساله به یادگار مانده که از جمله می‌توان به «المحیط فی تفسیر القرآن»، «فیض الباری»، «اسلام و هیئت»، «الشریعة و الطبیعة»، «نهضة الحسین» و «در پیرامون نهج‌البلاغه» اشاره کرد. وی سرانجام در شب دوشنبه ۲۶ شوال ۱۳۸۶ق در ۸۵ سالگی در بغداد درگذشت و در حریم امام کاظم(ع) به خاک سپرده شد.