اساطیر در متون تفسیری فارسی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''اساطیر در متون تفسیری فارسی''' تألیف [[امامی، صابر|صابر امامی]]؛ ویراستار [[لطفعلی، سحر|سحر لطفعلی]]؛ این کتاب به بررسی جایگاه اساطیر و قصص در متون تفسیری فارسی میپردازد و با تحلیل دیدگاه‌های مفسران، عارفان و فیلسوفان اسلامی، تلاش میکند به درک جدیدی از نقش اساطیر در تفسیر متون دینی دست یابد.

کتاب نوشته [[امامی، صابر|صابر امامی]]، به بررسی مفهوم اسطوره و جایگاه آن در متون تفسیری فارسی میپردازد. نویسنده در این اثر، با استناد به آیات قرآن و تفاسیر مختلف، به تحلیل رابطه میان اساطیر و قصص دینی پرداخته و نشان میدهد که قرآن نه تنها با اسطوره به معنای علم میتولوژی مخالفتی ندارد، بلکه از واژه «قصه» برای بیان داستانهای مقدس و الگویی استفاده میکند.

فصل سوم با عنوان «رمز چیست و نمادگرایی چه معنایی دارد؟»، به تفکیک مفاهیمی مانند رمز، نماد، سمبل، تمثیل، مجاز و استعاره میپردازد. همچنین در این فصل، نمادهایی مانند دایره، مربع، مثلث، آب، پرندگان و اژدها تأویل شده‌اند. علاوه بر این، کهن‌الگوهای مهمی مانند سایه، پرسونا، آنیما و آنیموس نیز به تفصیل شرح داده شده‌اند.

فصل چهارم با عنوان «واژه اسطوره در قرآن و تفاسیر»، به بررسی آیات قرآنی مرتبط با اسطوره و مقایسه آنها با تفاسیر مختلف می‌پردازد. نویسنده در این فصل نشان میدهد که قرآن از اسطوره به عنوان ابزاری برای بیان حقایق دینی استفاده کرده است.