کسائی مروزی

کسائی مروزی

کسایی مروزی (341-391ق)، شاعر فارسی سرای قرن چهارم هجری.

هویت و القاب

کسایی، شاعر مروزی است. بر اساس نقل آذر و هدایت، کنیه او ابواسحق و لقب وی مجدالدین بوده است.

زادگاه

کسایی در مرو متولد شد و تا پنجاه و پنجمین سال عمر خود، به قول خودش، خیره‌سر سبک مغز بوده است.

حمایت و مجاملت درباری

او ابتدا برای سامانیان و عباسیان و سپس برای سلطان محمود غزنوی، که همگی سنی مذهب بودند، «عود مجاملت می‌سوخت».

تحول مذهبی و سیاسی

کسایی به مذهب تشیع دوازده امامی معتقد بوده و نخستین شاعر ایرانی است که در مدح ائمه دوازده‌گانه شعر سروده است. در اواخر عمر، وی از ستایش مخلوق پشیمان شد و اظهار داشت: «به مدحت کردن مخلوق روح خویش بشخودم-نکوهش را سزاوارم که جز مخلوق نستودم». او بازمانده عمر خود را وقف تفکرات عارفانه کرد. انگیزه تحول باطنی و تغییر مذهب وی را علاقه باطنی به ملیت ایرانی و توجه و ارتباط با سازمان مخفی و زیرزمینی باطنیان در خراسان دانسته‌اند

کسایی در ابداع و مقدمات ظهور شاعرانی چون ناصرخسرو را فراهم ساخت.

از کسایی مروزی سه قصیده و یک غزل در وصف حضرت علی(ع) مشهود است.

منابع مقاله

حقیقت، عبدالرفیع، شاعران بزرگ ایران، از رودکی تا بهار، تهران، کومش، 1381

وابسته‌ها

ديوان کسائی مروزی

دیوان حکیم کسایی مروزی

اشعار حکیم کسایی مروزی و تحقیقی در زندگانی و آثار او