کلیات اشعار ملک‌الشعراء طالب آملی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - ' ' به ''
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - ' ' به '')
 
(۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۹: خط ۹:
|زبان
|زبان
| زبان = فارسی
| زبان = فارسی
| کد کنگره =    
| کد کنگره =PIR6400/ش9ک8
| موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.
| موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.
|ناشر  
|ناشر  
خط ۲۹: خط ۲۹:
در دیوان طالب، غزلیاتی موجود است که به تخلص «آشوب» می‌باشد. وی در جوانی این تخلص را داشته و حتی در دوران پختگی طبع هم این کلمه را رها نکرده و در آثار خود، آن را به‌کار برده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه چهل‌وهشت</ref>.
در دیوان طالب، غزلیاتی موجود است که به تخلص «آشوب» می‌باشد. وی در جوانی این تخلص را داشته و حتی در دوران پختگی طبع هم این کلمه را رها نکرده و در آثار خود، آن را به‌کار برده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه چهل‌وهشت</ref>.


[[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] در ضمن خودستایی در اشعارش، از شاعران پیشین مانند [[عنصری]]، [[خیام، عمر بن ابراهیم|خیام]]، [[سنایی، مجدود بن آدم|سنایی]]، [[انوری، محمد بن محمد|انوری]]، [[خاقانی شروانی|خاقانی]]، ظهیرالدین فاریابی و کمال‌الدین اصفهانی نام برده و استادی سنایی را در مثنوی قبول دارد و او را در برابر خود می‌انگارد. همچنین در غزل و رباعی و قصیده، به سعدی، خیام و کمال‌الدین اصفهانی، هم‌طرازی می‌جوید و در فن قطعه‌سازی، خویش را همتای انوری شمرده است:
[[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] در ضمن خودستایی در اشعارش، از شاعران پیشین مانند [[عنصری]]، [[خیام، عمر بن ابراهیم|خیام]]، [[سنایی، مجدود بن آدم|سنایی]]، [[انوری، محمد بن محمد|انوری]]، [[خاقانی شروانی|خاقانی]]، [[ظهیر فاریابی، طاهر بن محمد|ظهیرالدین فاریابی]] و [[کمال‌الدین اصفهانی]] نام برده و استادی [[سنایی، مجدود بن آدم|سنایی]] را در مثنوی قبول دارد و او را در برابر خود می‌انگارد. همچنین در غزل و رباعی و قصیده، به [[سعدی، مصلح بن عبدالله|سعدی]]، [[خیام، عمر بن ابراهیم|خیام]] و [[کمال‌الدین اصفهانی]]، هم‌طرازی می‌جوید و در فن قطعه‌سازی، خویش را همتای انوری شمرده است:
'''به گونه‌گونه حدیثم فصاحتی است بلیغ
به شعبه‌شعبه کلامم بلاغتی است تمام
'''به قطعه و غزلم، انوری و سعدی‌دان
به مثنوی و رباعی، سنایی و خیام
'''کم از کمال نیم، در قصیده، گو ندهید
مرا به زیر لب ای اهل اصفهان دشنام'''<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه</ref>.


{{شعر}}
{{ب|''به گونه‌گونه حدیثم فصاحتی است بلیغ''|2=''به شعبه‌شعبه کلامم بلاغتی است تمام''}}
{{ب|''به قطعه و غزلم، انوری و سعدی‌دان''|2=''به مثنوی و رباعی، سنایی و خیام''}}
{{ب|''کم از کمال نیم، در قصیده، گو ندهید''|2=''مرا به زیر لب ای اهل اصفهان دشنام''<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه</ref>}}
{{پایان شعر}}
قدرت تخیل در مضامین [[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] که گرایش زیادی به سبک هندی و یا اصفهانی داشته، در لفظ و معنی، هر دو فراوان به چشم می‌خورد و او که خود را «بلبل آمل» خطاب می‌نمود و به سرزمین آباء و اجدادی خویش، عشق می‌ورزید، گفته است:
قدرت تخیل در مضامین [[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] که گرایش زیادی به سبک هندی و یا اصفهانی داشته، در لفظ و معنی، هر دو فراوان به چشم می‌خورد و او که خود را «بلبل آمل» خطاب می‌نمود و به سرزمین آباء و اجدادی خویش، عشق می‌ورزید، گفته است:
'''بی‌جلوه آن روی چون آتشکده طالب
{{شعر}}
گل در چمن «بلبل آمل» ندهد بوی'''<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌وشش</ref>.
{{ب|''بی‌جلوه آن روی چون آتشکده طالب''|2=''گل در چمن «بلبل آمل» ندهد بوی''<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌وشش</ref>}}
{{پایان شعر}}


[[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] برخلاف بسیاری از سرایندگان دیگر که از ایران به هند رفته‌اند، از لغت مردم آن سامان، کمتر متأثر شده و جز چند کلمه هندی مانند «پان» و «رام رنگی» که در اشعار او به‌ندرت توان جست، اقبالی بیشتر به لغات مردم هند نکرده است<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌ونه</ref>.
[[طال‍ب‌ آم‍ل‍ی|طالب]] برخلاف بسیاری از سرایندگان دیگر که از ایران به هند رفته‌اند، از لغت مردم آن سامان، کمتر متأثر شده و جز چند کلمه هندی مانند «پان» و «رام رنگی» که در اشعار او به‌ندرت توان جست، اقبالی بیشتر به لغات مردم هند نکرده است<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌ونه</ref>.
خط ۵۶: خط ۵۶:


[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:زبان‌شناسی، زبان و ادبیات]]
[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]
[[رده:زبان و ادبیات فارسی]]


[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
[[رده:مقالات بازبینی شده2 آذر 1402]]
[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]
[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]
[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]
[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]