دیوان مولانا محمد صوفی مازندرانی از سرایندگان بزرگ سده یازدهم ایران: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۹: | خط ۹: | ||
|زبان | |زبان | ||
| زبان = فارسی | | زبان = فارسی | ||
| کد کنگره = | | کد کنگره =PIR ۶۳۹۵/د۹ | ||
| موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق. | | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق. | ||
|ناشر | |ناشر | ||
خط ۶۵: | خط ۶۵: | ||
[[رده:کتابشناسی]] | [[رده:کتابشناسی]] | ||
[[رده:زبانشناسی، علم زبان]] | |||
[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]] | |||
[[رده:زبان و ادبیات فارسی]] | |||
[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]] | |||
[[رده:مقالات بازبینی | [[رده:مقالات بازبینی شده2 تیر 1403]] | ||
[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ تیر 1403 توسط عباس مکرمی]] | [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ تیر 1403 توسط عباس مکرمی]] | ||
[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ تیر 1403 توسط سید محمد رضا موسوی]] | [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ تیر 1403 توسط سید محمد رضا موسوی]] |
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۱۰
دیوان مولانا محمد صوفی مازندرانی از سرایندگان بزرگ سده یازدهم ایران | |
---|---|
![]() | |
پدیدآوران | صوفی مازندرانی، محمد (نويسنده) طاهری شهاب، محمد (مصحح) |
عنوانهای دیگر | دیوان صوفی مازندرانی |
سال نشر | 1347ش |
چاپ | 1 |
موضوع | شعر فارسی - قرن 11ق. |
زبان | فارسی |
تعداد جلد | 1 |
کد کنگره | PIR ۶۳۹۵/د۹ |
نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
دیوان مولانا محمد صوفی مازندرانی، دیوان اشعار محمد صوفی مازندرانی از سرایندگان بزرگ سده یازدهم ایران است که به اهتمام، تصحیح و تحشیه طاهری شهاب، منتشر شده است.
این دیوان را خود ملامحمد از اشعار خویش، انتخاب و تدوین نموده است و به قول مؤلف میخانه، شامل هزار بیت و کسری اشعار است و نسخههای خطی متفاوت آن در کتابخانههای مختلف، موجود است[۱].
مجموعه اشعار مذکور در کتاب، به چند بخش زیر تقسیم میشود که به عنوان نمونه از هر بخش، ابیاتی ذکر میشود:
- قصاید؛ شامل هفت قصیده، از جمله:
نصیرا بس ز محنت بدگوارست | چو باد مهرگان ناسازگارست | |
خوش آوازست و بد ذات و گزنده | چو مار مهرهدار و زهردارست...[۲] |
- غزلیات؛ شامل 91 غزل، مانند:
ز حضرت تو مرا ننگی از گدایی نیست | که این گدایی کمتر ز پادشاهی نیست | |
از آنزمان که درآمد بدیده تا رخ او | درون دیده من جای روشنایی نیست[۳] |
- رباعیات؛ شامل 75 رباعی، مانند:
یاری که زما همه گریزست او را | پیوسته ز ما تهی کند پهلو را | |
روزی ناگه بگیرم آن بدخو را | زآنگونه که یوز گرسنه آهو را[۴] |
- ساقینامه:
الا ای دل مانده از کار و بار | بمستی و دیوانگی سر برآر | |
ندیدیم خیری ز فرزانگی | نبستیم طرفی ز دیوانگی | |
بیا تا سر خویشتن بشکنیم | ز مغز خود این هر دو بیرون کنیم[۵] |
در پایان کتاب، تحت عنوان «تعلیقات»، به این موضوع اشاره شده است که صوفی مازندرانی در مراحل سیر و سلوک و جهانگیردیهای خود، به خدمت بیشتر از اعاظم اقطاب صوفیه عصر خویش رسیده و از محضر آنان کسب فیض کرده...[۶]. سپس اشاره شده که از دیوان صوفی شش نسخه در عالم موجود است که در تدوین این کتاب مورد استفاده قرار گرفته است[۷].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.