موسوی صافی، حسین
سید حسین موسوی صافی، روحانی، مدرس و مؤسس مدرسه تدبر القرآن الکریم است که نسبش به امام موسی کاظم(ع) میرسد. وی در خانوادهای مذهبی و مبارز در عراق متولد شد و به دلیل آزارهای رژیم بعث به ایران مهاجرت کرد. در قم به تحصیلات حوزوی و دانشگاهی پرداخت و موفق به دریافت دکترای فقه و حقوق شد. از مهمترین فعالیتهای وی میتوان به تأسیس مدرسه تدبر القرآن، تدریس در حوزه و دانشگاه، تألیف کتابهای متعدد و اقامه نماز جماعت و تبلیغ در ایران و چند کشور دیگر اشاره کرد.
| سید حسین موسوی صافی | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | سید حسین موسوی صافی |
| لقب | حجة الاسلام و المسلمین دکتر |
| نسب | منسوب به امام موسی کاظم (ع) از نوادگان جعفر الخواری |
| محل تولد | عراق |
| محل زندگی | قم |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه دوازده امامی |
| پیشه | روحانی، مدرس، مؤلف، مؤسس |
| منصب | مؤسس و مدیر مدرسه تدبر القرآن الکریم |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | دکترای فقه و حقوق |
| دانشگاه | دانشگاه بینالمللی اهلبیت (وابسته به المصطفی) |
| علایق پژوهشی | تفسیر قرآن، فقه، علوم قرآنی |
| اساتید |
|
| برخی آثار |
|
ولادت
سید حسین موسوی صافی در خانوادهای مذهبی، ولایتمدار و مبارز با نظام بعث عراق متولد شد. نسب وی به امام موسی کاظم(ع) از طریق جناب جعفر الخواری میرسد. به دلیل آزار و شکنجههای حزب بعث و تحمل زندان، خانوادهاش به جمهوری اسلامی ایران مهاجرت کردند.
تحصیلات
وی در اواخر دهه دوم عمرش وارد حوزه علمیه قم شد و دروس مقدمات و سطوح را در مدرسه شهید محمدباقر صدر زیر نظر آیتالله کاظم حائری فرا گرفت. سپس در مراحل عالیتر از محضر اساتیدی چون آیتالله حسن جواهری، آیتالله سید محمدرضا تبریزی، آیتالله سید تنکابنی و آیتالله سید حسین شاهرودی بهره برد. در درس خارج فقه و اصول نیز از محضر آیات عظام وحید خراسانی، کاظم حائری، علیرضا حائری، سید باقر ایروانی، هادی آلرضی و مصطفی هرندی استفاده کرد. در تفسیر نیز از درس آیتالله جوادی آملی و آیتالله سید محمدباقر حکیم بهره گرفت. وی مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته فقه و خانواده از دانشگاه بینالمللی اهلبیت (وابسته به المصطفی) دریافت نمود و نیز موفق به اخذ درجه دکترا در رشته فقه و حقوق از حوزه علمیه شد.
فعالیتها
سید حسین موسوی صافی فعالیت آموزشی خود را بهطور جدی از دهه سوم عمرش در مراکز آکادمیک و حوزههای علمیه قم آغاز کرد و به تدریس علوم مختلفی مانند اصول، فقه، تاریخ، تفسیر، اخلاق، نحو، کلام، منطق و فلسفه پرداخت. فعالیت تبلیغی وی از سیسالگی آغاز شد و در شهرهای مختلف ایران (مانند اهواز، شادگان، هویزه) و نیز کشورهایی مانند لبنان (بیروت، صیدا)، کویت، امارات (العین) و عراق (بصره، سماوه) به اقامه جماعت، تبلیغ و برگزاری دورههای آموزش قرآن مشغول بود. از جمله مناصب اداری وی میتوان به عضویت هیأت علمی حوزه سبطین (وابسته به المصطفی) و مدیر مقالات علمی آن، مؤسس مرکز امام حسین(ع) وابسته به حرم مطهر حسینی، مؤسس و دبیر کل مؤسسه خیریه مرضات، مؤسس و مدیر انتشارات متدبر و مهمتر از همه، مؤسس و مدیر مدرسه تدبر القرآن الکریم اشاره کرد.[۱]
آثار
وی از دهه سوم عمرش شروع به تألیف کرد. برخی از آثار چاپشده ایشان عبارتند از:
- کتاب تفسیر القرآن في أسلوبه المعاصر
- کتاب أمهات الأئمة المعصومین (در دو جلد)
- کتاب تجدید وتنظیم النسل
- کتاب دروس في علوم القرآن
- کتاب الضرر المعنوي في الفقه والقانون الإسلامي[۲]