گریان شهرابی، محمدحسین ‌بن عبدالله

محمدحسین بن عبدالله گریان اردستانی اصفهانی (متوفی ۱۳۱۰ قمری) معروف به «ملا حسین گریان»، واعظ صالح، ادیب شاعر و نویسنده برجستهٔ شیعه در قرن سیزدهم هجری بود. او متخلص به «گریان» بود و به سبب سرودن اشعار در رثای اهل‌بیت(ع) و تألیف کتب اخلاقی و وعظ، شهرت یافت. مهم‌ترین اثر او «انوار المجالس» است که در دو جلد و با ۱۲۰ مجلس به تبیین اصول دین، فروع، اخلاق و مصائب اهل‌بیت می‌پردازد.

محمدحسین گریان اردستانی
NUR00000.jpg
نام کاملمحمدحسین بن عبدالله شهرابی اردستانی
نام‌های دیگرملا حسین گریان
لقبگریان
تخلصگریان
نسبالشهرابی الارجستانی القومشهی
نام پدرعبدالله
ولادتاوایل قرن سیزدهم هجری قمری
محل تولداردستان (یا شهراب)، اصفهان، ایران
محل زندگیاردستان، اصفهان، تهران
رحلت۱۳۱۰ هجری قمری
مدفنتهران
طول عمرحدود ۸۰ سال (تخمینی)
فرزندانعطاءالله (در قید حیات در ۱۳۰۱ق)
دیناسلام
مذهبشیعه
پیشهواعظ، شاعر، نویسنده
منصبواعظ محترم
اطلاعات علمی
درجه علمیمجتهد (با توجه به عنوان «ملا»)
دانشگاهحوزه علمیه اصفهان (احتمالی)
علایق پژوهشیوعظ، اخلاق اسلامی، مراثی اهل‌بیت، شعر
سبک نوشتارینثر ساده و روان فارسی همراه با ذکر احادیث و اشعار
برخی آثار

نام و نسب

نام کامل وی «محمدحسین بن عبدالله شهرابی اردستانی» است. در برخی منابع با عنوان «ملا محمدحسین گریان اردستانی» و «محمدحسین بن عبدالله الشهرابی الارجستانی القومشهی» نیز از او یاد شده است.[۱][۲] نسبت «القومشه‌ی» احتمالاً اشاره به قمشه (شهرضا) دارد. تخلص شعری او «گریان» است.[۳] پدرش عبدالله نام داشت و وی از خاندان «شهراب» (شهرآب) از توابع اردستان اصفهان بود.[۳]

ولادت و کودکی

تاریخ دقیق تولد او در منابع نیامده است، اما با توجه به تألیفاتش در سال‌های ۱۲۸۰ تا ۱۲۹۹ قمری و وفات در ۱۳۱۰ ق، می‌توان گفت که در اوایل قرن سیزدهم قمری در اردستان یا شهراب به دنیا آمد.[۴] او دوران کودکی و نوجوانی را احتمالاً در زادگاهش سپری و مقدمات علوم دینی را آموخت.

تحصیلات

اطلاعات چندانی از استادان وی در دست نیست، اما عنوان «ملا» حکایت از تحصیلات حوزوی و اجتهاد او در فقه و اصول دارد. احتمالاً در اصفهان یا تهران به تحصیل علوم دینی پرداخته و به درجهٔ وعظ و خطابت رسیده است. او را «واعظ صالح» و «ادیب شاعر» و از «نویسندگان زبردست» توصیف کرده‌اند.[۳][۵]

فعالیت‌ها

محمدحسین گریان در تهران و اصفهان به وعظ و ارشاد مردم مشغول بود و به دلیل توانایی در سخنوری و شعر، در میان وعاظ محترم عصر خود جایگاه ویژه‌ای داشت. اشعار او عمدتاً در رثای امام حسین(ع) و سایر اهل‌بیت(ع) سروده شده‌ است. وی همچنین به تألیف کتاب‌های اخلاقی، اعتقادی و مقتل پرداخت. از جمله فعالیت‌های او تخمیس (پنج‌تایی سرودن) بر دوازده بند معروف محتشم کاشانی بود که مورد توجه واقع شد.[۳]

وفات

محمدحسین گریان اردستانی در سال ۱۳۱۰ هجری قمری در تهران به بیماری وبا درگذشت.[۳][۵] منابع دیگر سال ۱۳۱۱ ق را نیز ذکر کرده‌اند.[۱] پیکر او احتمالاً در تهران یا اصفهان به خاک سپرده شده است. از وی فرزندی به نام عطاءالله یاد شده که در زمان حیات پدر (۱۳۰۱ ق) زنده بوده است.[۱]

آثار

انوار المجالس

مهم‌ترین اثر گریان، کتاب «انوار المجالس» در دو جلد است. این کتاب شامل ۱۴ باب (به عدد چهارده معصوم) و مجموعاً ۱۲۰ مجلس است.[۲] [۶]

نویسنده در مقدمه کتاب می‌گوید: «تصمیم گرفتم احادیث مفید برای عموم را گردآوری کنم و در آخر هر مجلس به ذکر مصائب اهل بیت عصمت و طهارت بپردازم تا از ثواب عزاداری برای سیدالشهداء(ع) برخوردار شوم.»[۶] تألیف این کتاب از سال ۱۲۸۰ ق شروع و در سال ۱۲۹۹ ق به پایان رسیده است.[۱][۳]

کتاب در سال ۱۳۱۷ ق (و به قولی ۱۳۲۴ ق) به صورت چاپ سنگی منتشر شد. متأسفانه چاپ‌های موجود غالباً به صورت عکسی از روی نسخه خطی و بدون تصحیح هستند.

طریق البکاء

این کتاب به زبان فارسی در مصائب امام حسین(ع) تألیف شده است. نخستین بار در سال ۱۲۷۳ قمری به چاپ رسید و سپس در سال‌های ۱۳۰۳ و ۱۳۱۱ ق تجدید چاپ گردید.[۳][۱]

تخمیس دوازده بند محتشم کاشانی

او دوازده بند معروف محتشم کاشانی را تخمیس کرد (به هر بند پنج بیت افزود). این اثر نیز به چاپ رسیده است.[۳]

حمله مختاریه

کتابی در واقعهٔ قیام مختار ثقفی و خون‌خواهی امام حسین(ع). در سال ۱۳۲۳ قمری به طبع رسیده است.[۳]

تذکرة الحال

کتابی به فارسی که ظاهراً شرح حال خود نویسنده یا برخی عالمان است. نسخه خطی آن موجود است.[۳]

صومیه

کتابی در فضیلت روزه و احکام مربوط به آن. به صورت چاپ سنگی در اصفهان منتشر شده است.[۳]

عشرة النساء

کتابی اخلاقی و تربیتی برای زنان. احتمالاً در آداب زندگی زناشویی و وظایف زنان مسلمان نگاشته شده است.[۳]

پانویس

منابع مقاله

وابسته‌ها