گلهای موسمی: مجموعه غزل: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۶: خط ۲۶:
}}
}}


'''گلهای موسمی: مجموعۀ غزل''' سرودۀ [[ادیب‌برومند، عبدالعلی|عبدالعلی ادیب‌برومند]] (شاعر معاصر)؛ این کتاب گلچینی از غزل‌های این شاعر است که بیشتر شهرت وی به قصیده‌سرایی است، اما او از دیرباز با غزل انس و الفت داشته و بسیاری از غزلیاتش در جراید و مجلات مختلف به چاپ رسیده است.
'''گلهای موسمی: مجموعۀ غزل''' سرودۀ [[ادیب برومند، عبدالعلی|عبدالعلی ادیب‌ برومند]] (شاعر معاصر)؛ این کتاب گلچینی از غزل‌های این شاعر است که بیشتر شهرت وی به قصیده‌سرایی است، اما او از دیرباز با غزل انس و الفت داشته و بسیاری از غزلیاتش در جراید و مجلات مختلف به چاپ رسیده است.


==ساختار==
==ساختار==
خط ۳۲: خط ۳۲:


==گزارش کتاب==
==گزارش کتاب==
[[ادیب‌برومند، عبدالعلی|عبدالعلی ادیب‌برومند]] که بیشتر به عنوان قصیده‌سرا شناخته می‌شود و آثار شهری او بیشتر در قالب قصیده و با موضوع‌های انتقادی، میهنی، سیاسی، توصیفی و اجتماعی است، در این مجموعه غزل‌های خود را گرد آورده است. شاعر از دیرباز با غزل انس و الفتی عمیق داشته و این مجموعه نشان‌دهندۀ گرایش وی به این قالب مهم شعر فارسی است.
[[ادیب برومند، عبدالعلی|عبدالعلی ادیب‌ برومند]] که بیشتر به عنوان قصیده‌سرا شناخته می‌شود و آثار شهری او بیشتر در قالب قصیده و با موضوع‌های انتقادی، میهنی، سیاسی، توصیفی و اجتماعی است، در این مجموعه غزل‌های خود را گرد آورده است. شاعر از دیرباز با غزل انس و الفتی عمیق داشته و این مجموعه نشان‌دهندۀ گرایش وی به این قالب مهم شعر فارسی است.


نویسنده در مقدمۀ کتاب، به تاریخچۀ غزل در شعر فارسی اشاره می‌کند. او می‌نویسد غزل از قصیده انشعاب پذیرفته و کمابیش صورت مستقلی پیدا کرده است؛ زیرا قصیده‌سرایی بنا بر مرسوم شاعران دورۀ غزنوی و پیش از آن با تغزل آغاز می‌شده که نمایندۀ ذوق و شوق عشق‌بازی و حالات جوانی و ذکر اوصاف معشوق بوده و بعد به تخلص و ستایش ممدوح می‌انجامیده است؛ به طوری که اگر این قسمت را از قصیده جدا می‌کرده‌اند، غزل تحقق می‌یافته است.
نویسنده در مقدمۀ کتاب، به تاریخچۀ غزل در شعر فارسی اشاره می‌کند. او می‌نویسد غزل از قصیده انشعاب پذیرفته و کمابیش صورت مستقلی پیدا کرده است؛ زیرا قصیده‌سرایی بنا بر مرسوم شاعران دورۀ غزنوی و پیش از آن با تغزل آغاز می‌شده که نمایندۀ ذوق و شوق عشق‌بازی و حالات جوانی و ذکر اوصاف معشوق بوده و بعد به تخلص و ستایش ممدوح می‌انجامیده است؛ به طوری که اگر این قسمت را از قصیده جدا می‌کرده‌اند، غزل تحقق می‌یافته است.