مامقانی، عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE00086AUTHORCODE

}}

'''عبدالله مامقانى''' (1290-1351ق) معروف به علامه مامقانی و فاضل مامقانی، فقیه، اصولی و از مشاهیر علمای رجال شیعه در قرن چهاردهم هجری. وی مؤلف کتاب ارزشمند «[[تنقیح المقال في علم الرجال (آل البیت)|تنقیح المقال فی علم الرجال]]» است و از مهمترین اساتید ایشان می‌توان به پدرش شیخ [[مامقانی، محمدحسن|محمدحسن مامقانی]] اشاره کرد. از دیگر آثار برجسته او می‌توان به «مقباس الهدایة فی علم الدرایة» و «سراج الشیعة» اشاره نمود. وی در پانزدهم ربیع‌الاول 1290ق در نجف اشرف متولد شد. پدرش [[مامقانی، محمدحسن|آیت‌الله شیخ محمدحسن مامقانی]] از مراجع بزرگ تقلید در عصر خویش بود که مقلدان بسیاری در ترکیه، قفقاز و ایران داشت. تحصیلات را در پنج سالگی آغاز کرد و مقدمات را نزد پدر فراگرفت. پس از تکمیل سطوح نزد عالمان نجف، در 18 سالگی وارد درس خارج پدر شد و پس از سالها تحصیل به درجه اجتهاد نائل آمد و از پدر خود که در اعطای اجازه سختگیر بود، اجازه اجتهاد دریافت کرد. وی علاوه بر پدر، نزد شیخ غلام حسین دربندی ترکی و شیخ حسن خراسانی نیز شاگردی کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]]، [[شیخ محمدحسین خیابانی تبریزی]] و سید علی‌اکبر خوئی (پدر آیت‌الله خوئی) اشاره کرد. وی تألیفات ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت که مهمترین آنها «تنقیح المقال فی علم الرجال» در 3 جلد بزرگ، «مقباس الهدایة فی علم الدرایة»، «مرآة الکمال لمن رام درک مصالح الأعمال» در اخلاق و آداب، «مخزن اللئالی فی فروع العلم الإجمالی» و «سراج الشیعة» است. همچنین تقریرات درس فقه و اصول پدر و حواشی متعددی بر کتب فقها از جمله آثار اوست. سرانجام در روز یکشنبه 16 شوال 1351ق در 61 سالگی دار فانی را وداع گفت و پس از تشییعی کم‌سابقه، در مقبره پدرش در محله العماره نجف به خاک سپرده شد.