عین‌القضات همدانی، عبدالله بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE00802AUTHORCODE

}}

'''ابوالمعالی عبدالله بن محمد، عين القضات همدانى'''  (۴۹۲-۵۲۵ق)، فقیه، حکیم، عارف و قاضی برجسته ایرانی در قرن ششم هجری بود. وی در همدان متولد شد و در جوانی به علوم متداول عصر خود در فقه، حکمت، کلام و ادب عرب تسلط یافت و به‌سبب مهارت در فقه به مقام قضاوت و تدریس در همدان منصوب گردید. عین‌القضاة پس از آشنایی با آثار امام محمد غزالی و سپس دیدار و ارادت به احمد غزالی، به‌سوی عرفان گرایش یافت و از مریدان برجسته احمد غزالی شد. او در بیان عقاید عرفانی خود صراحتی کمنظیر داشت و همین امر موجب بدگمانی متشرعان و حسادت دشمنان گردید. سرانجام با توطئه ابوالقاسم درگزینی وزیر سلجوقی و با فتوای فقها به اتهام کفر و دعوی الوهیت، در ۳۳ سالگی در شب ۷ جمادی‌الآخر ۵۲۵ق در همدان به دار آویخته شد و پیکرش سوزانده شد. وی در مدت زندان در بغداد رساله مشهور «شکوی الغریب عن الأوطان إلی علماء البلدان» را به زبان عربی نگاشت. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب «تمهیدات» و رساله‌های «زبدة الحقایق» و «یزدان‌شناخت» اشاره کرد که از متون برجسته عرفان اسلامی به شمار می‌روند.