۱۶۰٬۵۳۰
ویرایش
الإتباع: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'ابو الطیب لغوی، عبد الواحد بن علی' به 'ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی'
Araliakbari (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'ابو الطیب لغوی، عبد الواحد بن علی' به 'ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی') |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
| پدیدآورندگان | | پدیدآورندگان | ||
| پدیدآوران = | | پدیدآوران = | ||
[[ | [[ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی]] (نويسنده) | ||
|زبان | |زبان | ||
| زبان = عربی | | زبان = عربی | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
| پیش از = | | پیش از = | ||
}} | }} | ||
'''الإتباع'''، اثر [[ | '''الإتباع'''، اثر [[ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی|عبدالواحد بن علی عسکری حلبی]]، مشهور به [[ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی|ابوالطیب لغوی]] (متوفی ۳۵۱ق)، ادیب و لغتشناس عرب، در بررسی آرایه اتباع و تأکید و اقسام و نمونههای آن در کلام عرب است. | ||
==اتباع چیست؟== | ==اتباع چیست؟== | ||
| خط ۵۴: | خط ۵۴: | ||
==انگیزه تألیف== | ==انگیزه تألیف== | ||
[[ | [[ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی|ابوالطیب]]، عدم وجود کتابی مستقل و جداگانه درباره اتباع و تأکید را انگیزه تألیف خود دانسته است. وی معتقد است که با وجود استعمال بسیار اتباع و تأکید در کلام عرب، علمای پیشین از تألیف کتابی مستقل که این موضوع را پوشش دهد غفلت ورزیدهاند<ref>ر.ک: مقدمه مؤلف، ص2</ref>. | ||
==روش مصنف== | ==روش مصنف== | ||
| خط ۶۳: | خط ۶۳: | ||
این حروف، عبارتند از ضاد و طاء و ظاء که در اتباع و تأکید برای آنها الفاظی وجود نداشته است. در باب غین نیز فقط تأکید را ذکر میکند؛ زیرا برای اتباع آن لفظی نیافته است. با حذف این حروف، هفده باب در اتباع و هیجده باب در تأکید باقی میماند<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص14-13</ref>. | این حروف، عبارتند از ضاد و طاء و ظاء که در اتباع و تأکید برای آنها الفاظی وجود نداشته است. در باب غین نیز فقط تأکید را ذکر میکند؛ زیرا برای اتباع آن لفظی نیافته است. با حذف این حروف، هفده باب در اتباع و هیجده باب در تأکید باقی میماند<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص14-13</ref>. | ||
[[ | [[ابوالطیب لغوی، عبدالواحد بن علی|ابوالطیب]] بین تأکید و اتباع فرق میگذارد، به شرح زیر: | ||
اگر کلمه دوم، فینفسه معنا نداشته باشد یا همان معنای متبوع را دارا باشد و تنها برای تقویت ماقبل خود بیاید و بهصورت مفرد و مستقل استعمال نگردد، اتباع است، اما اگر کلمه دوم با کلمه اول مشارکت در معنی داشته و آن را تقویت کند و امکان تنها آمدن را دارا باشد، تأکید است<ref>ر.ک: همان، ص7</ref>. | اگر کلمه دوم، فینفسه معنا نداشته باشد یا همان معنای متبوع را دارا باشد و تنها برای تقویت ماقبل خود بیاید و بهصورت مفرد و مستقل استعمال نگردد، اتباع است، اما اگر کلمه دوم با کلمه اول مشارکت در معنی داشته و آن را تقویت کند و امکان تنها آمدن را دارا باشد، تأکید است<ref>ر.ک: همان، ص7</ref>. | ||