۱۵۹٬۸۰۳
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
}} | }} | ||
'''ابوعلی حسن بن علی بن محمد دقاق نیشابوری''' (متوفای ذیحجه ۴۰۵ قمری)، معروف به ابوعلی دقاق، از عارفان، فقیهان شافعی، مفسران، اصولیان و واعظان بزرگ خراسان در سدهٔ چهارم و آغاز سدهٔ پنجم هجری بود. او را «شیخالاسلام»، «زبان وقت نیشابور» و «نوحهگر صوفیان» خواندهاند. ابوعلی دقاق، مرشد ابوالقاسم قشیری (صاحب الرسالة القشیریه) و پدر همسر او بود. سلسلهٔ تصوف او از طریق ابوالقاسم نصرآبادی به جنید بغدادی میرسید. وی مدرسهٔ معروف «دقاقیه» را در نیشابور بنا نهاد و خانقاه «سراوی» را در نسا ساخت. سخنان او در منابع صوفیه بسیار نقل شده و مناجات منسوب به وی نیز شهرت دارد. | '''ابوعلی حسن بن علی بن محمد دقاق نیشابوری''' (متوفای ذیحجه ۴۰۵ قمری)، معروف به ابوعلی دقاق، از عارفان، فقیهان شافعی، مفسران، اصولیان و واعظان بزرگ خراسان در سدهٔ چهارم و آغاز سدهٔ پنجم هجری بود. او را «شیخالاسلام»، «زبان وقت نیشابور» و «نوحهگر صوفیان» خواندهاند. ابوعلی دقاق، مرشد [[قشیری، عبدالکریم بن هوازن|ابوالقاسم قشیری]] (صاحب الرسالة القشیریه) و پدر همسر او بود. سلسلهٔ تصوف او از طریق ابوالقاسم نصرآبادی به [[جنید بغدادی، جنید بن محمد|جنید بغدادی]] میرسید. وی مدرسهٔ معروف «دقاقیه» را در نیشابور بنا نهاد و خانقاه «سراوی» را در نسا ساخت. سخنان او در منابع صوفیه بسیار نقل شده و مناجات منسوب به وی نیز شهرت دارد. | ||
==ولادت و نسب== | ==ولادت و نسب== | ||