ابوعلی دقاق، حسن ‌بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ابوعلی حسن بن علی بن محمد دقاق نیشابوری''' (درگذشتهٔ ذیحجه ۴۰۵ قمری)، معروف به ابوعلی دقاق، از عارفان، فقیهان شافعی، مفسران، اصولیان و واعظان بزرگ خراسان در سدهٔ چهارم و آغاز سدهٔ پنجم هجری بود. او را «شیخ‌الاسلام»، «زبان وقت نیشابور» و «نوحه‌گر صوفیان» خوانده‌اند. ابوعلی دقاق، مرشد ابوالقاسم قشیری (صاحب الرسالة القشیریه) و پدر همسر او بود. سلسلهٔ تصوف او از طریق ابوالقاسم نصرآبادی به جنید بغدادی می‌رسید. وی مدرسهٔ معروف «دقاقیه» را در نیشابور بنا نهاد و خانقاه «سراوی» را در نسا ساخت. سخنان او در منابع صوفیه بسیار نقل شده و مناجات منسوب به وی نیز شهرت دارد.