ابن درستویه، محمد عبدالله بن جعفر: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عبدالله بن جعفر بن درستویه''' (۲۵۸-۳۴۷ق)، معروف به ابن درستویه، نحوی، لغوی، محدث و مفسر برجسته ایرانی در قرن چهارم هجری است. او که اصالتاً اهل فسا در استان فارس بود، در بغداد اقامت گزید و به مقام «شیخ النحو» دست یافت. ابن درستویه از شاگردان مستقیم [[مبرد، محمد بن یزید|مبرد]] (پیشوای مکتب بصره) و [[ثعلب، احمد بن یحیی|ثعلب]] (پیشوای مکتب کوفه) بود و خود استادانی چون [[دارقطنی، علی بن عمر|دارقطنی]] و [[قالی، اسماعیل بن قاسم|ابوعلی قالی]] را پرورش داد. او با وجود دفاع سرسختانه از مکتب بصره در نحو و لغت، در آثار خود به تحلیل و نقد آراء هر دو مکتب پرداخت. تألیفات او در زمینه‌های گوناگون از جمله نحو، لغت، حدیث، قرائات و عروض، نشان‌دهنده وسعت دانش و دقت نظر بالای اوست. بسیاری از کتاب‌های او مانند «کتاب الکتاب» قرنها در جهان اسلام به عنوان منبع درسی مورد استفاده بود.