موسوی کاظمی قزوینی، سید محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE01878AUTHORCODE

}}

'''سيد امير محمد كاظمى قزوينى'''  (۱۳۳۵-۱۴۱۴ق)، از علمای مشهور و از مدافعان برجسته تشیع در عراق و کویت بود. وی در سال ۱۳۳۵ق (۱۹۱۶م) در کویت در بیت علم و تقوا دیده به جهان گشود. پدرش آیت‌الله سید محمدمهدی از علمای کویت و اولین استاد وی بود. دوران کودکی را با فراگیری قرآن در کویت گذراند و در هشت سالگی همراه پدر به بصره کوچید و به تحصیل علوم ادبی و متون فقهی پرداخت. در هجده سالگی (۱۳۵۳ق) به شوق فراگیری دانش اهل‌بیت(ع) به نجف اشرف رفت و پس از تکمیل سطح، به فراگیری خارج فقه و اصول پرداخت و در محضر بزرگان حوزه نجف از جمله آیات عظام [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]]، [[سید حسین حمّامی]] و شیخ محمدرضا آل یاسین زانوی ادب زد. در سی سالگی موفق به دریافت اجازات متعدد اجتهاد از بزرگان حوزه نجف مانند آیات عظام [[اصفهانی، محمدحسین|شیخ محمدحسین اصفهانی (کمپانی)]]، [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]]، [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]]، [[حسینی شیرازی، عبدالهادی|سید عبدالهادی شیرازی]]، [[مظفر، محمدحسن|شیخ محمدحسن مظفر]] و [[آل کاشف‌الغطاء، محمدحسین|شیخ محمدحسین کاشف‌الغطاء]] شد. پس از وفات پدر به بصره آمد و به تبلیغ مذهب اهل‌بیت(ع) از طریق تدریس، منبر، تألیف، امامت جماعت و مناظره با مخالفان پرداخت. این فعالیت‌ها سبب بدخواهی مخالفان و فشارهای رژیم بعث گردید تا آنجا که قصد کشتن او و آتش زدن خانه‌اش را کردند و او ناگزیر در ذی‌قعده ۱۳۹۱ق بصره را به سوی کویت ترک گفت و در آنجا به راهنمایی مردم و دفاع از حریم تشیع ادامه داد. تألیفات ارزشمند او بیشتر در زمینه‌های فقه، اصول، کلام و تاریخ بوده و همه نشانگر دانش سرشار و تلاش ارزنده‌اش در حمایت از دین، دفاع از مذهب و پاسخگویی به مخالفان است. از مهم‌ترین آثار چاپ‌شده او می‌توان به «المنیه فی حکم الشارب و اللحیه»، «مناظرات عقائدیة بین الشیعة و أهل السنة»، «الآلوسي و التشیع»، «الإمام المنتظر علیه‌السلام و شبهات المرجفین»، «الحجج الباهرة في الامامة»، «اصول الشیعة و فروعها»، «البهائية في المیزان»، «تناقض العهدین» (تورات و انجیل) و «المتعة بین الاباحة و الحرمة» اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۳ ذی‌القعده ۱۴۱۴ق (۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۳ش) در ۷۹ سالگی درگذشت و در حرم مطهر حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.