پرش به محتوا

زينة الدهر في ذکر محاسن شعراء العصر: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR119174J1.jpg | عنوان = زينة الدهر في ذکر محاسن شعراء العصر | عنوان‌های دیگر = زينة الدهر في ذکر لطائف شعراء العصر ** کتاب زینه الدهر فی ذکر محاسن شعراء العصر | پدیدآورندگان | پدیدآوران = دلال الکتب، سعد بن علی (نويسنده)...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۵: خط ۲۵:
| پیش از =  
| پیش از =  
}}
}}
'''زينة الدهر في ذكر محاسن شعراء العصر'''، تألیف [[ابوالمعالی سعد بن علی حظیری]] (متوفی 568ق)، کتابی است که حظیری در آن شرح حال شعرای روزگار خویش را گردآوری نموده است. کتاب با مقدمه و تحقیق ابراهیم صالح منتشر شده است.
'''زينة الدهر في ذكر محاسن شعراء العصر'''، تألیف [[دلال الکتب، سعد بن علی|ابوالمعالی سعد بن علی حظیری]] (متوفی 568ق)، کتابی است که حظیری در آن شرح حال شعرای روزگار خویش را گردآوری نموده است. کتاب با مقدمه و تحقیق ابراهیم صالح منتشر شده است.


==ساختار==
==ساختار==
خط ۳۳: خط ۳۳:
مصحح کتاب از به‌هم‌ریختگی اوراق نسخه خطی کتاب، سخن گفته است. این غیر از خرابی‌ها و افتادگی‌های فراوانی است که در ابتدا، اواسط و انتهای کتاب وجود دارد و تعدادی از شعرا و تعداد زیادی از قصائد و اشعار که می‌توانسته سنگ بناهایی را به بنای ادبیات عرب در عصر دوم عباسی یا عصر سلجوقی بیفزاید، افتاده است. بنابراین، مصحح منابعی که از این کتاب نقل کرده‌اند را بررسی کرده و تعداد قابل توجهی از تراجم شعرا را گردآوری نموده و در بخش آخر کتاب با عنوان «مستدرک» قرار داده است<ref>ر.ک: مقدمه تحقیق، ص18</ref>.‏
مصحح کتاب از به‌هم‌ریختگی اوراق نسخه خطی کتاب، سخن گفته است. این غیر از خرابی‌ها و افتادگی‌های فراوانی است که در ابتدا، اواسط و انتهای کتاب وجود دارد و تعدادی از شعرا و تعداد زیادی از قصائد و اشعار که می‌توانسته سنگ بناهایی را به بنای ادبیات عرب در عصر دوم عباسی یا عصر سلجوقی بیفزاید، افتاده است. بنابراین، مصحح منابعی که از این کتاب نقل کرده‌اند را بررسی کرده و تعداد قابل توجهی از تراجم شعرا را گردآوری نموده و در بخش آخر کتاب با عنوان «مستدرک» قرار داده است<ref>ر.ک: مقدمه تحقیق، ص18</ref>.‏


این اثر، حلقه مفقوده مهمی در سلسله ذیل‌های «یتيمة الدهر» ثعالبی و رابطی است که حظیری آن را در ذیل «دمية القصر» باخرزی قرار داده تا سوی دیگرش به «خريدة القصر» عماد وصل شود<ref>ر.ک: همان، ص20</ref>‏.
این اثر، حلقه مفقوده مهمی در سلسله ذیل‌های «[[يتيمة الدهر في محاسن أهل العصر|یتيمة الدهر]]» [[ثعالبی، عبدالملک بن محمد|ثعالبی]] و رابطی است که حظیری آن را در ذیل «[[دمية القصر و عصرة أهل العصر|دمية القصر]]» [[باخرزی، علی بن حسن|باخرزی]] قرار داده تا سوی دیگرش به «[[خريدة القصر و جريدة العصر|خريدة القصر]]» عماد وصل شود<ref>ر.ک: همان، ص20</ref>‏.


در همان زمانی که ثعالبی در «اليتيمة» و «التتمة» و باخرزی در «دمية القصر»، فهرست کردن نام شعرا را بر اساس خاستگاه جغرافیایی آنها شروع کردند، حظیری روش دیگری را اعمال کرد و شعرا را به دو طبقه تقسیم نمود: «طبقه اول، متقدمین معاصر وی»... «طبقه دوم، متأخرین معاصر او».
در همان زمانی که ثعالبی در «اليتيمة» و «التتمة» و [[باخرزی، علی بن حسن|باخرزی]] در «[[دمية القصر و عصرة أهل العصر|دمية القصر]]»، فهرست کردن نام شعرا را بر اساس خاستگاه جغرافیایی آنها شروع کردند، حظیری روش دیگری را اعمال کرد و شعرا را به دو طبقه تقسیم نمود: «طبقه اول، متقدمین معاصر وی»... «طبقه دوم، متأخرین معاصر او».
او در طبقه اول، بزرگان شعرای عصر خود را مانند: ابن سنان خفاجی، ابراهیم غزّی، ابن حکینا، قیسرانی، ابیوردی، ارجانی و... بدون توجه به وطن و سرزمین ایشان، ذکر کرده است؛ چراکه از نگاه او، امت، یکی است و شعر هرکجا باشد، شعر است و معیار تفاضل تنها فحولت (قدرت و مهارت شاعری) می‌باشد.
 
او در طبقه اول، بزرگان شعرای عصر خود را مانند: [[خفاجی، عبدالله بن محمد|ابن سنان خفاجی]]، ابراهیم غزّی، ابن حکینا، قیسرانی، ابیوردی، ارجانی و... بدون توجه به وطن و سرزمین ایشان، ذکر کرده است؛ چراکه از نگاه او، امت، یکی است و شعر هرکجا باشد، شعر است و معیار تفاضل تنها فحولت (قدرت و مهارت شاعری) می‌باشد.


مشهورترین فرد از میان فحول شعرا در طبقه دوم، عبارت است از: فرج بن احمد بن محمد بن اخوه، که حضیری درباره او گفته: او در شعر از متقدمین است، گرچه عصرش متأخر است. این عبارت دلیل بر آن است که مقیاس توزیع شعرا بر طبقات، فحولت است نه چیزی جز آن...<ref>ر.ک: همان، ص20-21</ref>‏.
مشهورترین فرد از میان فحول شعرا در طبقه دوم، عبارت است از: فرج بن احمد بن محمد بن اخوه، که حضیری درباره او گفته: او در شعر از متقدمین است، گرچه عصرش متأخر است. این عبارت دلیل بر آن است که مقیاس توزیع شعرا بر طبقات، فحولت است نه چیزی جز آن...<ref>ر.ک: همان، ص20-21</ref>‏.