پرش به محتوا

شرح دعای عرفه امام حسین علیه‌السلام: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'نهج‌ البلاغه' به 'نهج‌البلاغه'
جز (جایگزینی متن - 'شرح دعای عرفه امام حسین علیه‌السلام (ابهام زدایی)' به 'شرح دعای عرفه امام حسین علیه‌السلام (ابهام‌زدایی)')
جز (جایگزینی متن - 'نهج‌ البلاغه' به 'نهج‌البلاغه')
 
خط ۳۱: خط ۳۱:
نویسنده با بیان اینکه کتاب حاضر را بر اثر تشویق برادران ایمانی و دوستان روحانی تألیف کرده، افزوده: تاکنون شرحی جامع بر دعای عرفه [[امام حسین(ع)]] نوشته نشده است و تفسیر چنین دعایی که حاوی عبارات عرفانی است، بدون آگاهی از قواعد فلسفه و اصطلاحات عرفان میسور نیست<ref>ر.ک: مقدمه نویسنده، ص8</ref>.
نویسنده با بیان اینکه کتاب حاضر را بر اثر تشویق برادران ایمانی و دوستان روحانی تألیف کرده، افزوده: تاکنون شرحی جامع بر دعای عرفه [[امام حسین(ع)]] نوشته نشده است و تفسیر چنین دعایی که حاوی عبارات عرفانی است، بدون آگاهی از قواعد فلسفه و اصطلاحات عرفان میسور نیست<ref>ر.ک: مقدمه نویسنده، ص8</ref>.


او با یادآوری اینکه نخست نهج‌ البلاغه و بعد، دعای کمیل و آنگاه خطبه فدک را شرح کرده و سپس به تفسیر دعای عرفه [[امام حسین(ع)]] پرداخته، سه مطلب («دعا چیست»؟، «فضیلت و فایده دعا» و «شرایط و آداب دعا») را قبل از شروع در شرح دعا توضیح داده است <ref>ر.ک: همان، ص11-‌26</ref>.
او با یادآوری اینکه نخست نهج‌البلاغه و بعد، دعای کمیل و آنگاه خطبه فدک را شرح کرده و سپس به تفسیر دعای عرفه [[امام حسین(ع)]] پرداخته، سه مطلب («دعا چیست»؟، «فضیلت و فایده دعا» و «شرایط و آداب دعا») را قبل از شروع در شرح دعا توضیح داده است <ref>ر.ک: همان، ص11-‌26</ref>.


[[نقوی قائنی، سید محمدتقی|سید محمدتقی نقوی]]، با تأکید بر اصالت و صحت دعای عرفه و صدور آن از حضرت سیدالشهداء(ع)، اختلاف را منحصر در قسمت آخر دعا، از «إلهي أنا الفقير في غناي» تا پایان دانسته است. به نظر نقوی، قسمت آخر هم از امام حسین(ع) است؛ زیرا شاید سید بن طاووس منبعی داشته که کفعمی نداشته و نباید گفت که این قسمت را عارفان ساخته‌اند، بلکه باید گفت اهل عرفان از سومین امام(ع) گرفته‌اند <ref>ر.ک: همان، ص27-‌28</ref>.
[[نقوی قائنی، سید محمدتقی|سید محمدتقی نقوی]]، با تأکید بر اصالت و صحت دعای عرفه و صدور آن از حضرت سیدالشهداء(ع)، اختلاف را منحصر در قسمت آخر دعا، از «إلهي أنا الفقير في غناي» تا پایان دانسته است. به نظر نقوی، قسمت آخر هم از امام حسین(ع) است؛ زیرا شاید سید بن طاووس منبعی داشته که کفعمی نداشته و نباید گفت که این قسمت را عارفان ساخته‌اند، بلکه باید گفت اهل عرفان از سومین امام(ع) گرفته‌اند <ref>ر.ک: همان، ص27-‌28</ref>.