پرش به محتوا

آملی، هاشم: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - ' ' به ''
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - ' ' به '')
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱۹: خط ۱۹:
| طول عمر = ۸۹ سال
| طول عمر = ۸۹ سال
| نام همسر =
| نام همسر =
| فرزندان ={{فهرست جعبه عمودی | [[لاریجانی، صادق|صادق لاریجانی]]| [[لاریجانی، علی|علی لاریجانی]](شهید)، محمدجواد لاریجانی، فاضل لاریجانی، باقر لاریجانی}}
| فرزندان ={{فهرست جعبه عمودی | [[لاریجانی، صادق|آیت‌الله صادق لاریجانی]]| [[لاریجانی، علی|دکتر علی لاریجانی]](شهید)، محمدجواد لاریجانی، فاضل لاریجانی، باقر لاریجانی}}
| خویشاوندان =
| خویشاوندان =
| دین = اسلام
| دین = اسلام
خط ۴۴: خط ۴۴:
{{کاربردهای دیگر|آملی (ابهام‌زدایی)}}
{{کاربردهای دیگر|آملی (ابهام‌زدایی)}}
{{کاربردهای دیگر|لاریجانی (ابهام‌زدایی)}}
{{کاربردهای دیگر|لاریجانی (ابهام‌زدایی)}}
'''میرزا هاشم آملى''' (۱۲۸۲-۱۳۷۱ش)، فقیه، اصولی و از عالمان و مدرسان برجسته حوزه علمیه قم بود. وی در سال ۱۳۲۲ق در روستای «پردمه» لاریجان در هفتاد کیلومتری شهر آمل دیده به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی را در آمل نزد شیخ احمد آملی و سید تاج فراگرفت. در آستانه سال ۱۳۳۵ق در سیزده سالگی به تهران رفت و در مدرسه عالی سپهسالار (شهید مطهری) مورد توجه مرحوم مدرس قرار گرفت. در ده سال اقامت در تهران، پس از فراگیری شرح لمعه و قوانین، سطوح عالی را از اساتید برجسته‌ای چون میرزا طاهر تنکابنی و میرزا یدالله نظرپاک فراگرفت. در سال ۱۳۴۵ق برای تکمیل معلومات به حوزه علمیه قم رفت و از محضر آیات عظام [[حائری یزدی، عبدالکریم|حائری یزدی]]، [[حجت کوه‌کمری، سید محمد|حجت کوه‌کمری]] و دیگران بهره برد و از [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیت‌الله حائری]] و [[حجت کوه‌کمری، سید محمد|آیت‌الله حجت]] اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۵۱ق برای ادامه تحصیل به نجف اشرف هجرت کرد و سی سال در آنجا اقامت گزید و از درس آیات عظام [[نائینی، محمدحسین|میرزا حسین نائینی]]، [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] و [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]] استفاده برد. در سال ۱۳۸۱ق به دعوت جمعی از اساتید و فضلای حوزه علمیه قم به ایران بازگشت و در قم به تدریس فقه و اصول پرداخت. وی به تربیت فقیه اهمیت ویژه‌ای می‌داد و مدرسه ولی عصر(عج) را برای تربیت فقیه تأسیس کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به آیات عظام [[جوادی آملی، عبدالله|عبدالله جوادی آملی]]، [[حسن‌زاده آملی، حسن|حسن حسن‌زاده آملی]]، [[محمدی گیلانی، محمد|محمد محمدی گیلانی]]، [[لاریجانی، صادق|صادق لاریجانی]] و [[محفوظی، عباس|عباس محفوظی]] اشاره کرد. آیت‌الله آملی به اهل‌بیت(ع) عشق می‌ورزید و هرگاه نام [[امام علی علیه‌السلام|حضرت علی(ع)]] را می‌شنید، اشکش جاری می‌شد. از آثار او می‌توان به «مجمع الأفکار» (دوره اصول فقه)، «منتهی الأفکار» (مباحث الفاظ)، «المعالم المأثورة» (در طهارت)، «کشف الحقایق» (تقریر درس بیع و خیارات) و تقریرات درس [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاء عراقی]] با عنوان «بدایع الأفکار» اشاره کرد. وی سرانجام در ۴ رمضان ۱۴۱۳ق (۷ اسفند ۱۳۷۱ش) درگذشت و در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.
'''میرزا هاشم آملى'''(۱۲۸۲-۱۳۷۱ش)، فقیه، اصولی و از عالمان و مدرسان برجسته حوزه علمیه قم بود. وی در سال ۱۳۲۲ق در روستای «پردمه» لاریجان در هفتاد کیلومتری شهر آمل دیده به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی را در آمل نزد شیخ احمد آملی و سید تاج فراگرفت. در آستانه سال ۱۳۳۵ق در سیزده سالگی به تهران رفت و در مدرسه عالی سپهسالار (شهید مطهری) مورد توجه مرحوم مدرس قرار گرفت. در ده سال اقامت در تهران، پس از فراگیری شرح لمعه و قوانین، سطوح عالی را از اساتید برجسته‌ای چون میرزا طاهر تنکابنی و میرزا یدالله نظرپاک فراگرفت. در سال ۱۳۴۵ق برای تکمیل معلومات به حوزه علمیه قم رفت و از محضر آیات عظام [[حائری یزدی، عبدالکریم|حائری یزدی]]، [[حجت کوه‌کمری، سید محمد|حجت کوه‌کمری]] و دیگران بهره برد و از [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیت‌الله حائری]] و [[حجت کوه‌کمری، سید محمد|آیت‌الله حجت]] اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۵۱ق برای ادامه تحصیل به نجف اشرف هجرت کرد و سی سال در آنجا اقامت گزید و از درس آیات عظام [[نائینی، محمدحسین|میرزا حسین نائینی]]، [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] و [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]] استفاده برد. در سال ۱۳۸۱ق به دعوت جمعی از اساتید و فضلای حوزه علمیه قم به ایران بازگشت و در قم به تدریس فقه و اصول پرداخت. وی به تربیت فقیه اهمیت ویژه‌ای می‌داد و مدرسه ولی عصر(عج) را برای تربیت فقیه تأسیس کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به آیات عظام [[جوادی آملی، عبدالله|عبدالله جوادی آملی]]، [[حسن‌زاده آملی، حسن|حسن حسن‌زاده آملی]]، [[محمدی گیلانی، محمد|محمد محمدی گیلانی]]، [[لاریجانی، صادق|صادق لاریجانی]] و [[محفوظی، عباس|عباس محفوظی]] اشاره کرد. آیت‌الله آملی به اهل‌بیت(ع) عشق می‌ورزید و هرگاه نام [[امام علی علیه‌السلام|حضرت علی(ع)]] را می‌شنید، اشکش جاری می‌شد. از آثار او می‌توان به «مجمع الأفکار» (دوره اصول فقه)، «منتهی الأفکار» (مباحث الفاظ)، «المعالم المأثورة» (در طهارت)، «کشف الحقایق» (تقریر درس بیع و خیارات) و تقریرات درس [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاء عراقی]] با عنوان «بدایع الأفکار» اشاره کرد. وی سرانجام در ۴ رمضان ۱۴۱۳ق (۷ اسفند ۱۳۷۱ش) درگذشت و در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.


==ولادت ==
==ولادت ==