گوشه‌ای از روان‌شناسی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR50409J1.jpg | عنوان = روانشناسی اسلامی | عنوان‌های دیگر = گوشه ای از روانشناسی اسلامی | پدیدآورندگان | پدیدآوران = یزدی، محمد (نويسنده) |زبان | زبان = فارسی | کد کنگره = /ی4ر9 232/65 BP | موضوع = |ناشر | ناشر = کانون انتشارات...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۴: خط ۲۴:
| پیش از =  
| پیش از =  
}}
}}
'''گوشه‌ای از روان‌شناسی اسلامی'''، تألیف محمد یزدی، در ارائه اصول بنیادین روان‌شناسی بر مبنای تعالیم اسلامی و دیدگاه توحیدی است.
'''گوشه‌ای از روان‌شناسی اسلامی'''، تألیف [[یزدی، محمد|محمد یزدی]]، در ارائه اصول بنیادین روان‌شناسی بر مبنای تعالیم اسلامی و دیدگاه توحیدی است.


==انگیزه نگارش==
==انگیزه نگارش==
خط ۴۳: خط ۴۳:


شخصیت: قسمت عمده مسائل تربیتی و اساس آموزش و پرورش را نظام‌های روانی، که سازنده شخصیت افراد است، به‌عهده دارند و هرچه بیشتر مورد توجه قرار گیرند، موفقیت زیادتر خواهد بود.
شخصیت: قسمت عمده مسائل تربیتی و اساس آموزش و پرورش را نظام‌های روانی، که سازنده شخصیت افراد است، به‌عهده دارند و هرچه بیشتر مورد توجه قرار گیرند، موفقیت زیادتر خواهد بود.
هر موجود زنده‌ای علاقه به حیات و زندگی خود دارد. احساس شخصیت انسان به این معنی است که او باید برای خود ارزش و احترام قائل باشد و از طرف دیگر انتظار دارد دیگران نیز به او احترام بگذارند. در مکتب اسلام، لازم است به همه بندگان خدا احترام گذاشت و حتی به کوچک‌ترین موجودات نیز به چشم حقارت و کوچکی نگاه نکرد.
هر موجود زنده‌ای علاقه به حیات و زندگی خود دارد. احساس شخصیت انسان به این معنی است که او باید برای خود ارزش و احترام قائل باشد و از طرف دیگر انتظار دارد دیگران نیز به او احترام بگذارند. در مکتب اسلام، لازم است به همه بندگان خدا احترام گذاشت و حتی به کوچک‌ترین موجودات نیز به چشم حقارت و کوچکی نگاه نکرد.
به فرمایش امام علی(ع) برای مؤدب ساختن خویشتن، رعایت همین یک دستور کافی است که از آنچه دیگران با او، تو را ناراحت می‌کنند، پرهیز کنی.
 
به فرمایش [[امام علی علیه‌السلام|امام علی(ع)]] برای مؤدب ساختن خویشتن، رعایت همین یک دستور کافی است که از آنچه دیگران با او، تو را ناراحت می‌کنند، پرهیز کنی.
به‌اندازه شخصیت افراد، آنها را احترام کنید. ستودن و تعریف کردن دیگران بیش از آنچه شایسته آن هستند، تملق و چاپلوسی بوده و کمتر از آن دلیل ناتوانی و حسد است<ref>ر.ک: همان، ص‌80-97</ref>.
به‌اندازه شخصیت افراد، آنها را احترام کنید. ستودن و تعریف کردن دیگران بیش از آنچه شایسته آن هستند، تملق و چاپلوسی بوده و کمتر از آن دلیل ناتوانی و حسد است<ref>ر.ک: همان، ص‌80-97</ref>.