شهیدی، سید جعفر: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید جعفر شهیدی

| تصویر = NUR00922.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر =

| نام کامل = سید جعفر بن سید محمد شهیدی (سجادی)

| نام‌های دیگر = سید جعفر شهیدی؛ Jafar Shahidi

| لقب =

| تخلص =

| نسب =

| نام پدر = سید محمد سجادی

| ولادت = ۱۲۹۷ش

| محل تولد = بروجرد

| کشور تولد = ایران

| محل زندگی = بروجرد، نجف، تهران

| رحلت = ۲۳ دی ۱۳۸۶ش / ۱۴۲۹ق

| شهادت =

| مدفن = امامزاده عبدالله، شهر ری

| طول عمر = ۸۹ سال

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = تشیع

| پیشه = نویسنده، تاریخ‌نگار، مترجم، پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، استاد دانشگاه

| درجه علمی = دکتری ادبیات فارسی

| دانشگاه = دانشگاه تهران

| علایق پژوهشی = تاریخ اسلام، ادبیات فارسی، تصحیح متون، نهج‌البلاغه‌پژوهی

| منصب = رئیس مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی

| پس از =

| پیش از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام امام حسین عليه‌السلام]] | [[ترجمه نهج‌البلاغه (شهیدی)|ترجمه نهج‌البلاغة]] | [[علی از زبان علی]] | [[تاریخ تحلیلی اسلام]] | [[شرح مثنوی]]}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00922AUTHORCODE

}}

'''سید جعفر شهیدى''' (۱۲۹۷-۱۳۸۶ش) نویسنده، تاریخ‌نگار، مترجم و پژوهشگر برجسته زبان و ادبیات فارسی، استاد تمام دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و رئیس مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی. در سال ۱۲۹۷ش در بروجرد متولد شد. پدرش سید محمد سجادی نام داشت. تحصیلات عمومی را در بروجرد گذراند. در سال ۱۳۲۰ش برای تحصیل علوم دینی و فقه و اصول راهی نجف شد و پس از هشت سال، به علت بیماری به ایران بازگشت. در دوران تحصیل در حوزه علمیه نجف، جواز اجتهاد در رشته فقه و اصول را کسب کرد. در سال ۱۳۳۰ش به تدریس در دبیرستان‌های تهران پرداخت و در همان سال انتشار مجله «فروغ علم» را عهده‌دار شد. در حین تدریس، مدرک کارشناسی الهیات را کسب کرد و در سال ۱۳۲۸ش به دعوت [[دهخدا، علی‌اکبر|علی‌اکبر دهخدا]] به همکاری با او پرداخت. در سال ۱۳۴۰ش مدرک دکتری ادبیات فارسی را در رشته تاریخ و ادبیات از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران دریافت کرد و از همان سال به تدریس در دانشگاه پرداخت. در سال ۱۳۴۲ش معاونت مؤسسه دهخدا را بر عهده گرفت و در سال ۱۳۴۶ش با دکتر محمد معین در تهیه فرهنگ فارسی معین همکاری داشت. در سال ۱۳۷۳ش با سفری به چین، استادی افتخاری را از دانشگاه پکن دریافت کرد. از آثار تألیفی او می‌توان به «[[پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام امام حسین عليه‌السلام]]» (که به زبان‌های عربی، انگلیسی، ترکی، ژاپنی و اردو ترجمه شده)، «[[علی از زبان علی]]» (شرح زندگانی امیرالمؤمنین)، «[[تاریخ تحلیلی اسلام]]» (ترجمه به عربی و یونانی)، «زندگانی فاطمه زهرا(س)» (ترجمه به ترکی و عربی)، «زندگانی امام صادق(ع)»، «زندگانی امام سجاد(ع)»، «شرح مثنوی» (دنباله کار [[فروزانفر، بدیع‌الزمان|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، در چند دفتر)، «تاریخ تحلیلی اسلام تا پایان امویان»، «جنایات تاریخ» (سه جلد)، «چراغ روشن در دنیای تاریک»، «شرح لغات و مشکلات دیوان انوری»، «ستایش و سوگ امام هشتم در شعر فارسی»، «عرشیان» و «از دیروز تا امروز» (مجموعه مقالات) اشاره کرد. از آثار تصحیحی او می‌توان به تصحیح «آتشکده آذر» اثر لطفعلی بیک آذر بیگدلی، «دره نادره» اثر میرزا مهدی‌خان استرآبادی (برنده جایزه) و «براهین العجم» اثر محمدتقی سپهر اشاره کرد. از آثار ترجمه‌ای او می‌توان به «[[ترجمه نهج‌البلاغه (شهیدی)|ترجمه نهج‌البلاغة]]» (برنده جایزه)، «ابوذر غفاری نخستین انقلابی اسلام»، «شیر زن کربلا» (زینب کبری) اثر بنت الشاطی و «انقلاب بزرگ» اثر [[طه حسین|دکتر طه حسین]] اشاره کرد. بیش از یکصد مقاله به زبان فارسی و عربی دارد که مقالات عربی او در مجله‌های ایران، الجزیره و عراق چاپ شده است. کتاب‌های «دره نادره»، «زندگانی فاطمه زهرا(س)»، «ترجمه نهج‌البلاغة» و «شرح مثنوی» موفق به دریافت جایزه شدند. سرانجام در حدود ساعت ۱۱ یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۸۶ش پس از مدتی بیماری درگذشت و پیکرش در روز چهارشنبه ۲۶ دی از محل بنیاد لغت‌نامه دهخدا تشییع و در امامزاده عبدالله (شهر ری) به خاک سپرده شد.