حسینی شاهرودی، سید محمود: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید محمود حسینی شاهرودی

| تصویر = NUR00175.jpg

| اندازه تصویر =

| نام کامل = سید محمود بن سید علی حسینی شاهرودی

| نام‌های دیگر = حسینی، محمود؛ شاهرودی، محمود؛ شاهرودی، سید محمود بن سید علی

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] | [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]] | [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] | [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]]}}

| مشایخ =

| معاصرین =

| شاگردان =

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[نتائج الأفکار في الأصول]] | [[الحج]] | تقریرات اصول میرزای نائینی | تقریرات فقه آقا ضیاء عراقی | حاشیه بر وسيلة النجاة}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00175AUTHORCODE

'''سيد محمود حسینی شاهرودى''' (۱۳۰۱-۱۳۹۴ق) از مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری، از شاگردان [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]]، [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]]، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] و [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]] بود و او را «ذو الشهادتین» می‌خواندند. وی مؤسس اولین بعثه در مکه و مدینه و احیاگر سنت پیاده‌روی به کربلا بود. در سال ۱۳۰۱ق در یکی از روستاهای شاهرود متولد شد. پدرش سید علی نام داشت. تحصیلات اولیه و دوره مقدمات را در شهر بسطام گذراند، سپس عازم حوزه علمیه مشهد شد و در دروس سطح و خارج فقه و اصول اساتید آن زمان شرکت کرد. در سال ۱۳۲۸ق عازم حوزه علمیه نجف اشرف شد. یک سال و نیم از محضر [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] بهره برد و پس از فوت او، به درس [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]] و [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] حاضر شد. پس از فوت میرزای نائینی، تدریس خارج را آغاز کرد و مورد توجه فضلا و طلاب قرار گرفت. با رحلت [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]]، رساله عملیه او در دسترس مقلدان در کشورهای عراق، ایران، خلیج فارس، لبنان، هند و پاکستان قرار گرفت و پس از درگذشت [[بروجردی، حسین|آیت‌الله بروجردی]]، مرجعیت او توسعه بیشتری یافت. حوزه درس فقه و اصول او در نجف، فضلا و علمای بسیاری را در بر می‌گرفت. نماز جماعت مسجد هندی که او اقامه می‌کرد، بیشترین نمازگزار را داشت. تأمین هزینه‌های درمانی طلاب در نجف و همچنین شهریه و تأمین نان طلاب حوزه‌های علمیه نجف، کربلا، سامرا و مشهد به عهده او بود. اولین بار در تاریخ مرجعیت، از طرف ایشان گروهی به عنوان بعثه دینیه حج در سال ۱۳۸۷ق (۱۳۴۶ش) به سرپرستی فرزند بزرگش به حج اعزام شدند که مورد استقبال حجاج قرار گرفت. همچنین نخستین شهرک مسکونی طلاب به نام «حی الامام الشاهرودی» را در نجف اشرف تأسیس نمود. از آثار او می‌توان به «[[نتائج الأفکار في الأصول]]»، «[[الحج]]»، «تقریرات اصول فقه [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]]»، «تقریرات بحث‌های [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]]»، «حاشیه بر وسيلة النجاة»، «حاشیه بر [[العروة الوثقی]]»، «ذخیرة المؤمنین» و «کتاب الاجارة» اشاره کرد. سرانجام در ۱۷ شعبان ۱۳۹۴ق (۱۳۵۳ش) درگذشت و در صحن مطهر امیرالمؤمنین(ع) در سمت بالای سر آن حضرت به خاک سپرده شد.