ترجمه و شرح صحيفه سجاديه (مرتضوی): تفاوت میان نسخه‌ها

| پیش از =  

}}

==ساختار و محتوا==

==شیوه ترجمه==

#در مقدمه هر «نیایش» توضیح مختصری با عنوان «اشاره» نوشته شده است تا خواننده اجمالاً با هدف‌ها و کلیّت آن آشنا شود؛ این «اشاره»ها در حقیقت نوعی آمادگی پیشین برای اذهان ایجاد می‌کند تا خواننده در آستانه ورود به فضای دعا با تحیّر و سرگردانی مواجه نشود<ref>ر.ک: همان، ص21</ref>.

#برخی نیایش‌ها بعضاً دارای نکاتی هستند که ممکن است ذهن نیایشگر را با پرسش‌هایی روبه‌رو کند؛ پرسش‌هایی که احیاناً با روند امور جاری اجتماعی، فرهنگی، طبیعی و امثال آن در تعارض باشند؛ به عنوان مثال در نیایش اول در فراز پنجم می‌خوانیم: «وَ جَعَل لِكُلِّ رُوْحٍ مِنْهُمْ قُوتاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً مِنْ رِزْقِهِ، لَا يَنْقُصُ مَنْ زَادَهُ نَاقِصٌ، وَ لَا يَزِيْدُ مَنْ نَقَصَ مِنْهُ زَائِدٌ.» خداوند برای هر موجود رزقی معین کرده، کسی نمی‌تواند بر آن بیفزاید یا از آن بکاهد. در نگاه اول مضمون این دعا تداعی‌گر نوعی زندگی جبر‌ی است و نشان‌دهنده‌ی این است که همه امور از پیش و در جای دیگر طراحی و منظور شده است؛ یا اینکه تلاش انسان بیهوده است و چیزی را تغییر نمی‌دهد و این یعنی همان جبراندیشی و جبرگرایی. لذا لازم است در این زمینه توضیحی ارائه شود<ref> ر.ک: همان، ص22</ref>. همچنین در فراز ششم از دعای بیست و هفتم با عنوان «دعا برای مرزداران» در نفرین به دشمنان آنها می‌خوانیم که: «... اللَّهُمَّ ... لَا تأذن لسمائهم فی قَطْرٍ، وَ لَا لأرضهم فِى نبات» بارالها! نسل حیوانات و چارپایان آنها را قطع کن، آسمانشان را بی‌باران و زمینشان را بی‌گیاه کن». چنین مضمونی خواننده را با امر امروزی حفاظت از محیط زیست و چالش روبه‌رو می‌کند. با این بیان که حفظ محیط زیست و اهمیت آن برای انسان مسئله‌ای بدیهی است و ضرورت سلامت آن برای زندگی موجودات روشن‌تر از آن است که نیاز به استدلال و برهان داشته باشد. به همین رو سؤال مطرح می‌شود که چرا امام در نیایش خود به خواسته‌ای توسل جسته که با سلامت و اهمیت محیط زیست در تعارض است؛ لذا تبیین این سنخ از مسائل و پاسخ به آنها لازم به نظر می‌رسد. پس در صحیفه پیش رو تلاش شد تا توضیح مناسب عرضه شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

#با عنایت به اینکه اغلب ترجمه‌ها در کاری پسندیده، سند روایی صحیفه‌ی سجادیه را به ابتدای کتاب خود ضمیمه کرده‌اند؛ اما این اسناد به لحاظ اهمیت نکته خاصی برای خواننده به همراه ندارد. لذا از ذکر سند در این کتاب صرف نظر شده است<ref> ر.ک: همان، ص23- 24</ref>.