خوانساری، سید محمدباقر بن زین‌العابدین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید محمدباقر موسوى خوانسارى'''  (۱۲۲۶-۱۳۱۳ق / ۱۱۸۹-۱۲۷۴ش) معروف به چهارسوقی و صاحب روضات، عالم رجالی، فقیه و مرجع تقلید شیعه در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. وی از خاندان روضاتی (منسوب به امام کاظم(ع)) بود و برادرش [[چهارسوقی، محمدهاشم|سید محمدهاشم خوانساری]] می‌باشد. در ۲۲ صفر ۱۲۲۶ق در خوانسار متولد شد. دوران کودکی را در زادگاهش نزد پدر (سید زین‌العابدین) و جدش به فراگیری علوم مقدماتی پرداخت. سپس به اصفهان هجرت کرد و نزد دانشمندانی چون شیخ محمدتقی اصفهانی، سید صدرالدین عاملی، حاج محمدابراهیم کرباسی، سید حسن مدرس و پدرش به تحصیل ادامه داد. در سال ۱۲۵۳ق به نجف اشرف رفت و از محضر سید ابراهیم موسوی قزوینی (صاحب ضوابط) و شیخ حسن صاحب جواهر بهره برد. از پدر و استادانش اجازه اجتهاد گرفت و ۹ نفر از بزرگان به او اجازه روایت دادند. پس از بازگشت به اصفهان، زعامت دینی آن سامان را عهده‌دار شد و با سکونت در محله چهارسو به چهارسوقی معروف گردید. شاگردان برجسته‌ای از جمله سید محمدکاظم یزدی (صاحب عروة الوثقی)، شیخ الشریعه اصفهانی، سید محمدباقر درچه‌ای، سید ابوتراب خوانساری و شیخ هادی تهرانی را پرورش داد. مهمترین اثر او [[روضات الجنات في أحوال العلماء و السادات]] یکی از شاهکارهای رجالی و تاریخی است. از دیگر آثارش می‌توان به «احسن العطیه فی شرح الالفیه للشهید»، «طرف الاخبار لتحف الاخیار»، «النهرية»، «قرة العین و سرور النشأتین» و «جواهر الآثار» اشاره کرد. سرانجام در ۸ جمادی‌الاول ۱۳۱۳ق در ۸۵ سالگی بر اثر بیماری ذات‌الریه درگذشت و در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.