فروغی، محمدعلی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدعلی فروغی ذکاءالملک '''  (۱۲۵۴-۱۳۲۱ش)، نویسنده، ادیب، مترجم، سیاستمدار و دیپلمات برجسته ایرانی و از مهم‌ترین نوابغ سیاسی و فرهنگی تاریخ معاصر ایران بود. وی در تهران در خانواده‌ای اهل علم و فرهنگ دیده به جهان گشود. پدرش محمدحسین فروغی (ذکاءالملک اول) از ادیبان و دانشمندان عصر ناصری بود. فروغی تحصیلات خود را از پنج سالگی نزد پدر آغاز کرد و زبان‌های عربی و فرانسه را فراگرفت. سپس وارد دارالفنون شد و ابتدا به تحصیل طب پرداخت، اما به دلیل عدم تناسب با ذوقش، این رشته را رها کرده و به فلسفه و ادبیات روی آورد. در مدارس معروف تهران مانند مدرسه صدر و سپهسالار نزد اساتیدی چون میرزا ابوالحسن جلوه و میرزا طاهر تنکابنی فلسفه اسلامی آموخت. او همچنین از کمال‌الملک نقاشی آموخت و در مقابل به وی فرانسه درس می‌داد. فروغی به زبان‌های فرانسه و انگلیسی مسلط شد و با سمت مترجم به استخدام وزارت انطباعات درآمد. در چهارده‌پانزده سالگی به‌عنوان سردبیر، نویسنده و مترجم در نشریه «تربیت» که پدرش تأسیس کرده بود، فعالیت کرد. با تأسیس مدرسه علوم سیاسی، ابتدا به‌عنوان مترجم و سپس به‌عنوان استاد و معاون مدرسه به خدمت پرداخت. پس از درگذشت پدر، به ذکاءالملک ملقب شد و ریاست مدرسه علوم سیاسی را بر عهده گرفت. فروغی در طول زندگی سیاسی خود نقش‌های متعددی ایفا کرد: نماینده مجلس شورای ملی (دوره‌های دوم و سوم)، رئیس مجلس، وزیر مالیه، وزیر عدلیه، وزیر امور خارجه، وزیر جنگ، وزیر اقتصاد و سه بار نخست‌وزیر ایران. او همچنین رئیس دیوان عالی کشور، سفیر ایران در ترکیه و رئیس هیئت نمایندگی ایران در جامعه ملل بود و یک دوره ریاست جامعه ملل را بر عهده داشت. فروغی در انتقال سلطنت از قاجار به پهلوی نقش اساسی داشت و اولین نخست‌وزیر دوره پهلوی بود. او مراسم تاجگذاری رضاشاه را برگزار کرد و متن استعفای او را هنگام اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ نوشت. پس از واقعه مسجد گوهرشاد در ۱۳۱۴ از کار برکنار و شش سال خانه‌نشین شد. در این دوره پرکارترین دوران زندگی علمی خود را گذراند و آثاری مانند «سیر حکمت در اروپا» و «حکمت سقراط» را تألیف و آثار بزرگان ادب فارسی مانند کلیات سعدی، بوستان، گلستان، شاهنامه فردوسی و رباعیات خیام را تصحیح کرد. او پایه‌گذار و نخستین رئیس فرهنگستان ایران و از بنیان‌گذاران دانشگاه تهران و انجمن آثار ملی بود. فروغی با ترجمه آثار مهم فلسفه، اقتصاد، حقوق و سیاست غرب، نقش مهمی در رشد علوم انسانی در ایران و آشنایی ایرانیان با اندیشه‌های مدرن داشت. وی سرانجام در ۵ آذر ۱۳۲۱ش بر اثر سکته قلبی در تهران درگذشت و در قبرستان ابن‌بابویه شهر ری به خاک سپرده شد.