موسوی کاظمی قزوینی، سید محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سيد امير محمد كاظمى قزوينى'''  (۱۳۳۵-۱۴۱۴ق)، از علمای مشهور و از مدافعان برجسته تشیع در عراق و کویت بود. وی در سال ۱۳۳۵ق (۱۹۱۶م) در کویت در بیت علم و تقوا دیده به جهان گشود. پدرش آیت‌الله سید محمدمهدی از علمای کویت و اولین استاد وی بود. دوران کودکی را با فراگیری قرآن در کویت گذراند و در هشت سالگی همراه پدر به بصره کوچید و به تحصیل علوم ادبی و متون فقهی پرداخت. در هجده سالگی (۱۳۵۳ق) به شوق فراگیری دانش اهل‌بیت(ع) به نجف اشرف رفت و پس از تکمیل سطح، به فراگیری خارج فقه و اصول پرداخت و در محضر بزرگان حوزه نجف از جمله آیات عظام سید ابوالحسن اصفهانی، سید حسین حمّامی و شیخ محمدرضا آل یاسین زانوی ادب زد. در سی سالگی موفق به دریافت اجازات متعدد اجتهاد از بزرگان حوزه نجف مانند آیات عظام شیخ محمدحسین اصفهانی (کمپانی)، سید محسن حکیم، سید ابوالقاسم خویی، سید عبدالهادی شیرازی، شیخ محمدحسن مظفر و شیخ محمدحسین کاشف‌الغطاء شد. پس از وفات پدر به بصره آمد و به تبلیغ مذهب اهل‌بیت(ع) از طریق تدریس، منبر، تألیف، امامت جماعت و مناظره با مخالفان پرداخت. این فعالیت‌ها سبب بدخواهی مخالفان و فشارهای رژیم بعث گردید تا آنجا که قصد کشتن او و آتش زدن خانه‌اش را کردند و او ناگزیر در ذی‌قعده ۱۳۹۱ق بصره را به سوی کویت ترک گفت و در آنجا به راهنمایی مردم و دفاع از حریم تشیع ادامه داد. تألیفات ارزشمند او بیشتر در زمینه‌های فقه، اصول، کلام و تاریخ بوده و همه نشانگر دانش سرشار و تلاش ارزنده‌اش در حمایت از دین، دفاع از مذهب و پاسخگویی به مخالفان است. از مهم‌ترین آثار چاپ‌شده او می‌توان به «المنیه فی حکم الشارب و اللحیه»، «مناظرات عقائدیة بین الشیعة و أهل السنة»، «الآلوسي و التشیع»، «الإمام المنتظر علیه‌السلام و شبهات المرجفین»، «الحجج الباهرة في الامامة»، «اصول الشیعة و فروعها»، «البهائية في المیزان»، «تناقض العهدین» (تورات و انجیل) و «المتعة بین الاباحة و الحرمة» اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۳ ذی‌القعده ۱۴۱۴ق (۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۳ش) در ۷۹ سالگی درگذشت و در حرم مطهر حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.