فرزدق، همام بن غالب: تفاوت میان نسخه‌ها

'''همام بن غالب بن صعصعة تمیمی'''، (۲۰-۱۱۰ق)، مشهور به فرزدق، از شاعران نامور و بدیهه‌سرای طبقه اول دوره اموی است که بیش از هفت دهه شعر سرود و در ترویج و غنی‌سازی فرهنگ و واژگان زبان عربی استادانه کوشید. اسم وی همام و کنیه‌اش ابوفراس بود و به این جهت لقب فرزدق را به او دادند که صورت گرد و کریه وی را به خُبزه (چونه و خمیری افتاده در تنور) تشبیه کردند. وی در سال ۲۰ق در بصره متولد شد. شعر فرزدق چنان ارزشی در زبان و ادبیات عربی داشت که گفته شده است: «لولا شعر الفرزدق لذهب ثلث لغة العرب و لولا شعره لذهب ثلث أخبار الناس»؛ یعنی اگر اشعار فرزدق نبود، یک‌سوم زبان عربی از بین می‌رفت و همچنین یک‌سوم اخبار مردمان فراموش می‌شد. او با اینکه با امویان ارتباط داشت و برخی را مدح و بعضی را هجو می‌کرد، به ستایش اهل‌بیت(ع) نیز پرداخته است. از جمله مشهورترین اشعار او در این زمینه، قصیده میمیه‌ای است که در مدح امام سجاد(ع) سروده و با این بیت آغاز می‌شود: «هذا الذي تَعرفُ البَطحاءُ وطأتَه / و البيتُ يَعرفُه و الحِلُّ و الحَرَمُ». این قصیده بر محبت و ارادت او به اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) دلالتی روشن دارد و از شاهکارهای شعر عربی شمرده می‌شود. همچنین در دیدار امام حسین(ع) با وی در منزل «صفاح»، هنگامی که امام(ع) از اوضاع مردم عراق پرسید، فرزدق پاسخ داد: «قلوبهم معك و سيوفهم عليک»؛ یعنی دل‌هایشان با توست، ولی شمشیرهایشان بر ضد تو. دیوان اشعار او از یادگارهای ادبی مهم به شمار می‌رود. وی سرانجام در سال ۱۱۰ق در بصره درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.