نمازی شاهرودی، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''على نمازى شاهرودى''' (۱۲۹۴-۱۳۶۴ش)، از عالمان متقی، محدثان فاضل و نویسندگان پرکار نیمه دوم سده چهاردهم هجری در مشهد مقدس بود. وی در سال ۱۲۹۴ش برابر با ۱۷ رجب ۱۳۳۳ق در شاهرود متولد شد. پدرش آیت‌الله حاج شیخ محمد نمازی شاهرودی از عالمان عامل و فقیهان متقی بود که بیش از ۴۰ بار پیاده از شاهرود به زیارت امام رضا(ع) مشرف شد. علی نمازی مقدمات و سطوح عالی را در شاهرود نزد پدر و دیگر عالمان فراگرفت، سپس رهسپار حوزه علمیه مشهد شد. او از استعداد پرتوانی برخوردار بود و در ۲۲ سالگی به نوشتن فقه استدلالی پرداخت. مدتی نیز به نجف اشرف رفت و از محضر عالمان آن حوزه استفاده برد. سرآمد استادان او، عالم بزرگ قرآنی میرزا مهدی اصفهانی خراسانی بود. وی در پرتو عنایات و توفیقات، در بحث و مناظره قدرتی شگرف داشت و با فرق مختلف با استناد به کتب معتبر آنان سخن می‌گفت. بحث‌های مستمر او در عربستان سعودی با برادران اهل سنت، آثار ارزنده‌ای در پی داشت و موجب روشنگری گروهی از مسلمانان پاکستان و هندوستان گشت. فعالیت عمده و مستمر علمی او درباره احادیث و رجال دائرةالمعارف بزرگ «بحارالأنوار» بود؛ چنان‌که سه بار دوره کامل بحار را برای احادیث و دو بار برای رجال آن مطالعه دقیق کرد. حاصل این مطالعات گسترده، تألیف کتاب ۱۰ جلدی «مستدرک سفینة البحار» و کتاب ۸ جلدی «مستدرکات علم رجال الحدیث» شد. وی در شناخت حدیث و رجال آن در شمار برجستگان بود. از دیگر آثار او می‌توان به «مستطرفات المعالی»، «علم غیب»، «الهادی إلى الحق»، «الأعلام الهادیة في اعتبار الکتب الأربعة»، «ابواب رحمت»، «تاریخ فلسفه و تصوف»، «مناسک حج»، «رسالة تفویض»، «اصول دین»، «ارکان دین»، «اثبات ولایت» و «قرآن و عترت در اسلام» اشاره کرد. وی زاهد و متقی و متواضع بود و به نوافل یومیه و غسل جمعه مواظبت داشت. سرانجام در ۲ ذی‌الحجه ۱۴۰۵ق (۲۸ مرداد ۱۳۶۴ش) در مشهد مقدس درگذشت و در یکی از حجره‌های ضلع شمال شرقی صحن آزادی (صحن نو) حرم امام رضا(ع) به خاک سپرده شد.