میرزای قمی، ابوالقاسم بن محمدحسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا ابوالقاسم بن محمدحسن گیلانی شفتی رشتی قمی'''  (۱۱۵۰-۱۲۳۱ق)، معروف به میرزای قمی و صاحب قوانین، از مراجع تقلید و فقهای برجسته شیعه در قرن دوازدهم و سیزدهم هجری بود. وی در روستای «دره باغ» از منطقه جابلاق (جاپلق) در اطراف ازنا (لرستان) متولد شد و به خاطر سکونت در قم به میرزای قمی و محقق قمی شهرت یافت. او مقدمات را نزد پدر فراگرفت و برای تکمیل تحصیلات به خوانسار رفت و نزد سید حسین خوانساری (محقق خوانساری) فقه و اصول آموخت و با خواهر او ازدواج کرد. در سال ۱۱۷۴ق به عراق مهاجرت کرد و در کربلا از محضر وحید بهبهانی بهره برد و از او اجازه نقل روایت دریافت کرد. پس از بازگشت به ایران، مدتی در روستای قلعه بابو به تدریس پرداخت و سپس به اصفهان رفت و در مدرسه کاسه‌گران تدریس کرد. پس از مدتی اقامت در شیراز، بار دیگر به اصفهان و سپس به قم بازگشت و تا پایان عمر در آنجا ماند و به تدریس و تألیف مشغول شد. او نقش مهمی در احیای حوزه علمیه قم پس از دوره صفویه داشت و امامت جمعه و جماعت قم را بر عهده گرفت و مرجعیت شیعیان به وی رسید. میرزای قمی از نظر اخلاقی فردی متواضع بود و نامه‌ای پندآموز به فتحعلی شاه قاجار نوشت. مهم‌ترین اثر او «قوانین الأصول» در علم اصول فقه است که شهرت فراوان یافت. از دیگر آثار او می‌توان به «غنایم الأیام فی مسائل الحلال و الحرام»، «مناهج الأحکام» در کتاب الصلاة، «جامع الشتات فی أجوبة السؤالات»، «رسائل المیرزا القمی»، «مرشد العوام» (به فارسی)، رساله‌ای در اصول دین (فارسی) و دیوان شعر فارسی (حدود ۵۰۰۰ بیت) اشاره کرد. وی شاگردان برجسته‌ای چون ملا احمد نراقی (صاحب مستند) و سید جواد عاملی (صاحب مفتاح الکرامة) را تربیت کرد. میرزای قمی سرانجام در سال ۱۲۳۱ق در قم درگذشت و در قبرستان شیخان در کنار زکریا بن آدم به خاک سپرده شد.