مفتح، محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمد مفتح''' (۱۳۰۷-۱۳۵۸ش)، معروف به شهید مفتح، از مبارزان برجسته دوران ستم‌شاهی، عضو شورای انقلاب، سرپرست دانشکده الهیات دانشگاه تهران و از بنیان‌گذاران وحدت حوزه و دانشگاه بود. وی در ۲۸ خرداد ۱۳۰۷ در فامنین همدان در خانواده‌ای روحانی متولد شد. پدرش حجت‌الاسلام حاج محمود مفتح، مدرس ادبیات فارسی و عربی در حوزه علمیه همدان بود. محمد از کودکی در محضر پدر به فراگیری ادبیات پرداخت و پس از گذراندن دوره ابتدایی، وارد مدرسه «آخوند ملاعلی» شد و سپس برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه قم مهاجرت کرد و در مدرسه دارالشفاء از محضر آیات عظام حجت کوه‌کمره‌ای، بروجردی، محقق داماد، علامه طباطبایی و امام خمینی بهره برد و خود مدرسی بزرگ در حوزه گردید. وی در حالی که در قم به درجه اجتهاد رسیده بود، به دانشگاه وارد شد و موفق به اخذ درجه دکتری با رساله «تحقیقی درباره نهج‌البلاغه» گردید. او ایجاد وحدت میان حوزه و دانشگاه را وجهه همت خود ساخت و با تأسیس انجمن اسلامی دانش‌آموزان با همکاری شهید بهشتی، به مبارزه با رژیم پرداخت. از آثار علمی او می‌توان به ترجمه تفسیر مجمع البیان، کتاب «روش اندیشه» در علم منطق و حاشیه بر اسفار ملاصدرا اشاره کرد. وی در طول سال‌های مبارزه، بارها توسط ساواک دستگیر، زندانی و در سال ۱۳۴۷ به جنوب ایران تبعید شد. پس از بازگشت، به تهران آمد و در دانشکده الهیات به تدریس پرداخت و در مسجد دانشگاه و حسینیه ارشاد به سخنرانی و تبلیغ اشتغال داشت. در سال ۱۳۵۶ با تشکیل جلسات پرشور در مسجد قبا و برگزاری نماز عید فطر در قیطریه، نقش مهمی در اوج‌گیری انقلاب ایفا کرد. پس از پیروزی انقلاب به عضویت شورای انقلاب درآمد و سرپرستی دانشکده الهیات را بر عهده گرفت. سرانجام در ۲۷ آذر ۱۳۵۸ توسط عناصر گروهک فرقان به شهادت رسید و این روز به پاس خدمات او در تحقق وحدت حوزه و دانشگاه، به نام «روز وحدت حوزه و دانشگاه» نامگذاری شد.