مدرس، محمدعلی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدعلى مدرس تبريزى '''(۱۲۹۶-۱۳۷۳ق)، مشهور به مدرس خیابانی، از مجتهدان و فقیهان برجسته قرن چهاردهم هجری و از پیشروان فرهنگ‌نویسی به زبان فارسی بود. وی در سال ۱۲۹۶ق در تبریز متولد شد. مقدمات علوم عربی را در حوزه‌های دینی آن روز فراگرفت و سپس به تحصیل کتب فقهی، اصولی و ریاضیات در مدرسه طالبیه تبریز روی آورد. علوم معقول را در محضر میرزا علی لنکرانی و خارج فقه و اصول را نزد میرزا ابوالحسن انگجی و میرزا صادق مجتهد تبریزی آموخت. مراجع بزرگ آن زمان از جمله سید محمد حجت کوه‌کمره‌ای، سید صدرالدین صدر، میرزا محمدعلی شاه‌آبادی، محمدحسین کاشف‌الغطاء و میرزا عبدالحسین رشتی به وی اجازه اجتهاد دادند. همچنین از آیات عظام محمدعلی هبةالدین شهرستانی، آقابزرگ تهرانی و سید محسن حکیم اجازه روایت دریافت کرد. مهم‌ترین اثر او «ریحانة الأدب فی تراجم المعروفین بالکنیة أو اللقب» محصول نه سال تلاش در سالیان آخر عمر است که شرح حال ۴۶۲۴ نفر را در خود جای داده و از منابع مهم شرح‌حال‌نویسی به زبان فارسی و از منابع اصلی لغت‌نامه دهخدا محسوب می‌شود. از دیگر آثار او می‌توان به «کفایة المحصلین فی تبصرة أحکام الدین»، «الدرّ الثمین»، «فرهنگ بهارستان»، «نثر اللئالی»، «التحفة المهدیة»، «حیاض الزلائل»، «غایة المنى»، «فرهنگ نگارستان»، «قاموس المعارف» و «امثال و حکم ترکی آذربایجانی» اشاره کرد. وی سرانجام در ۱۶ فروردین ۱۳۳۳ش (اول شعبان ۱۳۷۳ق) درگذشت و پس از تشییع در طوبائیه تبریز، به قم منتقل و با اقامه نماز توسط آیت‌الله مرعشی نجفی در قبرستان شیخان به خاک سپرده شد.