۱۵۳٬۰۵۳
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۴: | خط ۴۴: | ||
{{کاربردهای دیگر|غروی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|غروی (ابهامزدایی)}} | ||
'''فتحالله بن محمدجواد نمازی غروی شیرازی اصفهانی''' (۱۲۶۶-۱۳۳۹ق)، معروف به شیخالشریعه اصفهانی، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری و رهبر انقلاب استقلالطلبانه عراق بود. وی در زمستان سال ۱۲۲۸ش (۱۲ ربیعالاول ۱۲۶۶ق) در اصفهان متولد شد. تحصیلات را در حوزه علمیه اصفهان آغاز کرد و با استعداد و پشتکار فراوان، مقدمات علوم اسلامی را به سرعت فراگرفت. سپس راهی حوزه علمیه مشهد شد و از محضر اساتید برجستهای چون میرزا نصرالله مدرس و محمدابراهیم بروجردی بهره برد. پس از بازگشت به اصفهان، به ترویج نظریات شیخ انصاری پرداخت. در سال ۱۲۹۵ق راهی نجف اشرف شد و در محضر آیات عظام میرزا حبیبالله رشتی و شیخ محمدحسین کاظمینی حاضر شد و خود نیز مجلس درس مهمی تشکیل داد. در سال ۱۳۱۳ق به حج مشرف شد و در مکه با علماى اهل سنت به بحث و گفتگو پرداخت. پس از بازگشت، درس او از مهمترین درسهای نجف شد که صدها نفر در آن شرکت میکردند. او افزون بر فقه و اصول، در رجال و درایه، تفسیر و علوم قرآن، فلسفه و کلام، و حتی طب و ریاضیات نیز مهارت داشت. پس از رحلت میرزای دوم شیرازی، مرجع عامه شیعه گردید. از مهمترین اقدامات او رهبری انقلاب استقلالطلبانه عراق علیه اشغالگران انگلیسی بود. وی با صدور فتواى جهاد، خود به جبهه شتافت و فرماندهی جبهه قرنه را عهدهدار شد. پس از درگذشت ناگهانی میرزای دوم شیرازی در بحبوحه انقلاب، پرچم مبارزه را برافراشت و مردم را به ادامه مقاومت فراخواند. او در برابر تهاجم فرهنگی دشمن، کتابخانهای مهم ایجاد کرد و با صدور اعلامیههای فراوان، پرده از چهره استعمار برداشت. از آثار او میتوان به «نخبة الأزهار فی أحکام الخیار»، «القول الصراح فی البخاری و صحیحه الجامع»، «إبانة المختار»، «رسالة فی تحدید الکر»، «رسالة فی تحقیق معنی البیع» و رسالههایی در قاعده ضرر و قاعده طهارت اشاره کرد. وی سرانجام در شب یکشنبه ۸ ربیعالثانی ۱۳۳۹ق درگذشت و در جوار قبر امیرالمؤمنین(ع) به خاک سپرده شد. | '''فتحالله بن محمدجواد نمازی غروی شیرازی اصفهانی''' (۱۲۶۶-۱۳۳۹ق)، معروف به شیخالشریعه اصفهانی، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری و رهبر انقلاب استقلالطلبانه عراق بود. وی در زمستان سال ۱۲۲۸ش (۱۲ ربیعالاول ۱۲۶۶ق) در اصفهان متولد شد. تحصیلات را در حوزه علمیه اصفهان آغاز کرد و با استعداد و پشتکار فراوان، مقدمات علوم اسلامی را به سرعت فراگرفت. سپس راهی حوزه علمیه مشهد شد و از محضر اساتید برجستهای چون میرزا نصرالله مدرس و محمدابراهیم بروجردی بهره برد. پس از بازگشت به اصفهان، به ترویج نظریات [[انصاری، مرتضی بن محمدامین|شیخ انصاری]] پرداخت. در سال ۱۲۹۵ق راهی نجف اشرف شد و در محضر آیات عظام [[رشتی، حبیبالله|میرزا حبیبالله رشتی]] و [[شیخ محمدحسین کاظمینی]] حاضر شد و خود نیز مجلس درس مهمی تشکیل داد. در سال ۱۳۱۳ق به حج مشرف شد و در مکه با علماى اهل سنت به بحث و گفتگو پرداخت. پس از بازگشت، درس او از مهمترین درسهای نجف شد که صدها نفر در آن شرکت میکردند. او افزون بر فقه و اصول، در رجال و درایه، تفسیر و علوم قرآن، فلسفه و کلام، و حتی طب و ریاضیات نیز مهارت داشت. پس از رحلت میرزای دوم شیرازی، مرجع عامه شیعه گردید. از مهمترین اقدامات او رهبری انقلاب استقلالطلبانه عراق علیه اشغالگران انگلیسی بود. وی با صدور فتواى جهاد، خود به جبهه شتافت و فرماندهی جبهه قرنه را عهدهدار شد. پس از درگذشت ناگهانی میرزای دوم شیرازی در بحبوحه انقلاب، پرچم مبارزه را برافراشت و مردم را به ادامه مقاومت فراخواند. او در برابر تهاجم فرهنگی دشمن، کتابخانهای مهم ایجاد کرد و با صدور اعلامیههای فراوان، پرده از چهره استعمار برداشت. از آثار او میتوان به «نخبة الأزهار فی أحکام الخیار»، «القول الصراح فی البخاری و صحیحه الجامع»، «إبانة المختار»، «رسالة فی تحدید الکر»، «رسالة فی تحقیق معنی البیع» و رسالههایی در قاعده ضرر و قاعده طهارت اشاره کرد. وی سرانجام در شب یکشنبه ۸ ربیعالثانی ۱۳۳۹ق درگذشت و در جوار قبر امیرالمؤمنین(ع) به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||