آملی، محمدتقی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدتقى آملى'''  (۱۲۶۵-۱۳۵۰ش)، فقیه محقق، عالم مفسر و مجتهد بزرگ و پارسا و از شاگردان برجسته آیات عظام آقا ضیاءالدین عراقی، سید ابوالحسن اصفهانی و میرزای نائینی بود. وی در روز چهارشنبه ۱۱ ذی‌القعده سال ۱۳۰۴ق در تهران دیده به جهان گشود. پدرش آیت‌الله شیخ محمد آملی از علماى بزرگ و همراه و همگام با شهید شیخ فضل‌الله نوری بود که پس از شهادت وی به حبس و تبعید گرفتار شد. محمدتقی در خانواده‌ای با مرتبه عالی دینی، عقیدتی و سیاسی پرورش یافت و اولین معلمش پدر گرانقدرش بود. سپس از محضر اساتید بزرگ تهران کسب فیض نمود و از آیت‌الله شیخ عبدالنی نوری اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۳۹ق رهسپار نجف اشرف گردید و مدت ۱۴ سال از محضر آیات عظام نائینی، فیروزآبادی، خوانساری، آقا ضیاءالدین عراقی و مرحوم کمپانی بهره‌مند شد و از این علما نیز اجازه اجتهاد دریافت نمود. در سال ۱۳۵۳ق روانه ایران گردید و مدت ۴۰ سال در تهران به تدریس و ترویج علوم دینی اشتغال ورزید و سال‌ها در مسجد «مجد» به اقامه نماز جماعت و تبلیغات اسلامی پرداخت. وی از یاران و همراهان امام خمینی(ره) بود و پس از تصویب لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی، اعلامیه‌ای صادر کرد و از مردم خواست در مجلس دعایی که در مسجد عزیزالله تشکیل می‌گردد شرکت کنند. از مهم‌ترین تألیفات او می‌توان به «مصباح الهدی» (شرح مبسوط و مفصلی بر عروة الوثقی)، «درر الفوائد» (تعلیقه بر شرح منظومه سبزواری)، شرح اشارات ابن‌سینا، تقریرات اصول آیات عظام نائینی، عراقی و اصفهانی، کتاب التجاره، شرح و حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری و رساله‌هایی در اصالة الصحه، قاعدة لاضرر و قاعدة لاتعاد اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۹ شوال سال ۱۳۹۱ق (۲۷ آذر ۱۳۵۰ش) درگذشت و پیکرش به مشهد مقدس حمل و در باغ رضوان، در جوار امام رضا(ع) به خاک سپرده شد.