آملی، هاشم: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا هاشم آملى'''  (۱۲۸۲-۱۳۷۱ش)، فقیه، اصولی و از عالمان و مدرسان برجسته حوزه علمیه قم بود. وی در سال ۱۳۲۲ق در روستای «پردمه» لاریجان در هفتاد کیلومتری شهر آمل دیده به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی را در آمل نزد شیخ احمد آملی و سید تاج فراگرفت. در آستانه سال ۱۳۳۵ق در سیزده سالگی به تهران رفت و در مدرسه عالی سپهسالار (شهید مطهری) مورد توجه مرحوم مدرس قرار گرفت. در ده سال اقامت در تهران، پس از فراگیری شرح لمعه و قوانین، سطوح عالی را از اساتید برجسته‌ای چون میرزا طاهر تنکابنی و میرزا یدالله نظرپاک فراگرفت. در سال ۱۳۴۵ق برای تکمیل معلومات به حوزه علمیه قم رفت و از محضر آیات عظام حائری یزدی، حجت کوه‌کمری و دیگران بهره برد و از آیت‌الله حائری و آیت‌الله حجت اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۵۱ق برای ادامه تحصیل به نجف اشرف هجرت کرد و سی سال در آنجا اقامت گزید و از درس آیات عظام میرزا حسین نائینی، آقا ضیاءالدین عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی استفاده برد. در سال ۱۳۸۱ق به دعوت جمعی از اساتید و فضلای حوزه علمیه قم به ایران بازگشت و در قم به تدریس فقه و اصول پرداخت. وی به تربیت فقیه اهمیت ویژه‌ای می‌داد و مدرسه ولی عصر(عج) را برای تربیت فقیه تأسیس کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به آیات عظام عبدالله جوادی آملی، حسن حسن‌زاده آملی، محمد محمدی گیلانی، صادق لاریجانی و عباس محفوظی اشاره کرد. آیت‌الله آملی به اهل‌بیت(ع) عشق می‌ورزید و هرگاه نام حضرت علی(ع) را می‌شنید، اشکش جاری می‌شد. از آثار او می‌توان به «مجمع الأفکار» (دوره اصول فقه)، «منتهی الأفکار» (مباحث الفاظ)، «المعالم المأثورة» (در طهارت)، «کشف الحقایق» (تقریر درس بیع و خیارات) و تقریرات درس آقا ضیاء عراقی با عنوان «بدایع الأفکار» اشاره کرد. وی سرانجام در ۴ رمضان ۱۴۱۳ق (۷ اسفند ۱۳۷۱ش) درگذشت و در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.