شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''قاضی سید نورالله بن شریف‌الدین شوشتری''' (۹۵۶-۱۰۱۹ق)، معروف به قاضی نورالله شوشتری و ملقب به شهید ثالث، فقیه اصولی، متکلم، محدث رجالی و شاعر و عالم شیعه در عهد صفویه بود. وی در سال ۹۵۶ق در شهر شوشتر در خاندانی روحانی و صاحب نفوذ دینی متولد شد. پدرش سید شریف از علماى بزرگ اسلام و جدش سید نورالله نیز از علماى شیعه بودند. برادران و عموی وی نیز از عالمان وارسته دین بودند. قاضی نورالله پس از طی مراحل ابتدایی تعلیم و تربیت، برای کسب معارف و علوم عقلی و نقلی عازم خراسان شد و سال‌ها در کنار مرقد امام رضا(ع) به کسب فیض پرداخت و از خرمن دانش اساتید آن دیار، به ویژه ملا عبدالواحد شوشتری بهره برد. پس از اتمام تحصیلات به هندوستان سفر کرد و آوازه‌اش به تمام نقاط رسید. او اولین عالمی بود که در هند اظهار تشیع کرد و با علمای مخالف جلسات مناظره تشکیل داد. سلطان اکبرشاه از او دعوت کرد و با پذیرش شرط قاضی مبنی بر عمل به اجتهاد خود در امر قضاوت، منصب قضاوت را به او سپرد. پس از مرگ اکبرشاه، فرزندش جهانگیرشاه نیز او را بر مسند قضاوت ابقاء کرد. اما حسودان و علمای درباری دائماً از سید نزد حاکم بدگویی می‌کردند تا اینکه جهانگیرشاه اجازه قتل او را صادر کرد و آنان با شلاق آن عالم ۶۳ ساله را به شهادت رساندند. از او تألیفات فراوانی به‌جا مانده که رقم آنها به ۹۸ عنوان می‌رسد و در علوم مختلفی از جمله فقه، اصول، تفسیر، کلام، مناظره و عرفان تألیف دارد. مهم‌ترین آثار او عبارتند از: «إحقاق الحق» در رد کتاب فضل بن روزبهان، «مجالس المؤمنین» در شرح حال علمای شیعه، «الصوارم المهرقة» در رد الصواعق المحرقة ابن حجر هیثمی، و «مصائب النواصب». وی همچنین دیوان شعری از خود به یادگار گذاشته است. پیکرش در اکبرآباد هند به خاک سپرده شد و مزارش زیارتگاه عاشقان اهل‌بیت(ع) گردید.