آل احمد، جلال: تفاوت میان نسخه‌ها

'''جلال‌الدین سادات آل احمد''' (۱۳۰۲-۱۳۴۸ش)، معروف به جلال آل احمد، نویسنده، مترجم، روشنفکر دینی و از تأثیرگذارترین چهره‌های روشنفکری در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ شمسی بود. وی در یازدهم آذر ۱۳۰۲ش در محله سید نصرالدین تهران در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد. پدرش سید احمد حسینی طالقانی از روحانیان برجسته بود. جلال پس از اتمام دوره دبستان، با مخالفت پدر برای ادامه تحصیل در مدارس دولتی مواجه شد، اما به صورت پنهانی در کلاس‌های شبانه دبیرستان دارالفنون ثبت نام کرد. در سال ۱۳۲۲ به اصرار پدر برای تحصیل علوم دینی به نجف رفت، اما پس از چند ماه به ایران بازگشت. سپس در دانشسرای عالی تهران در رشته ادبیات فارسی پذیرفته شد و در سال ۱۳۲۵ فارغ‌التحصیل گردید. فعالیت سیاسی خود را با پیوستن به حزب توده در سال ۱۳۲۳ آغاز کرد، اما در سال ۱۳۲۶ به دلیل اعتراض به وابستگی حزب به شوروی، از آن انشعاب کرد. در دوران ملی شدن صنعت نفت، به حزب زحمتکشان مردم ایران پیوست و مدیریت روزنامه شاهد را بر عهده گرفت. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، از فعالیت‌های حزبی کناره‌گیری کرد و بیشتر به نویسندگی پرداخت. در سال ۱۳۲۶ به عنوان معلم در وزارت فرهنگ مشغول به کار شد و این شغل را تا پایان عمر حفظ کرد. در سال ۱۳۲۹ با سیمین دانشور ازدواج کرد. وی سفرهای متعددی به اروپا، آمریکا، شوروی و حجاز داشت که حاصل برخی از این سفرها، آثاری مانند «خسی در میقات» و «سفر آمریکا» بود. در سال ۱۳۴۷ در تأسیس کانون نویسندگان ایران مشارکت داشت. آل احمد در طول زندگی خود تحولات فکری زیادی را تجربه کرد و در سال‌های پایانی عمر، با شرکت در جلسات تفسیر قرآن آیت‌الله طالقانی و مکاتبه با امام خمینی(ره)، گرایش مجدد به مبانی دینی پیدا کرد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «غرب‌زدگی» (نقد فرهنگ غربی)، «در خدمت و خیانت روشنفکران» (تحلیل نقش روشنفکران) و داستان‌هایی مانند «مدیر مدرسه» و «نفرین زمین» اشاره کرد. وی سرانجام در ۱۸ شهریور ۱۳۴۸ش در ۴۵ سالگی، به طور ناگهانی در اسالم گیلان درگذشت و پس از تشییع در مسجد فیروزآبادی شهر ری به خاک سپرده شد.