بهجت، محمدتقی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدتقی بهجت فومنی''' (۱۲۹۵-۱۳۸۸ش)، عالم، فقیه، عارف و از مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم و پانزدهم هجری بود. وی در شب جمعه ۲ شهریور ۱۲۹۵ش در شهر فومن گیلان زاده شد و در شانزده‌ماهگی مادر را از دست داد. تحصیلات ابتدایی حوزه را در فومن به پایان رساند و در چهارده سالگی (۱۳۴۸ق) برای تکمیل دروس حوزوی عازم عراق شد. چهار سال در کربلا اقامت گزید و از محضر استادانی چون حاج شیخ ابوالقاسم خویی بهره برد. در سال ۱۳۵۲ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و سطح عالی را نزد آیات عظام مرتضی طالقانی، آقا ضیاءالدین عراقی و میرزای نائینی به پایان رساند، سپس وارد حوزه درس محمدحسین غروی اصفهانی (کمپانی) شد. علوم عقلی را نزد سید حسین بادکوبه‌ای فراگرفت و در تألیف کتاب «سفینة البحار» به محدث بزرگ حاج شیخ عباس قمی یاری رساند. در هجده‌سالگی به محضر عارف کامل سید علی قاضی طباطبایی راه یافت و مورد عنایت ویژه آن استاد قرار گرفت و از او لقب «فاضل گیلانی» گرفت. در سال ۱۳۶۴ق (۱۳۲۴ش) به ایران بازگشت و پس از ازدواج در فومن، هنگام عبور از قم موقتاً مقیم شد و با شنیدن خبر رحلت اساتید حوزه نجف، در قم اقامت گزید. وی به سبب شهرت‌گریزی عمدتاً در منزل خود تدریس می‌کرد و شاگردان برجسته‌ای چون آیت‌الله مصباح یزدی از محضرش بهره بردند. آیت‌الله بهجت سرانجام در ساعت ۱۴:۳۰ روز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸ش بر اثر ایست قلبی درگذشت و پس از تشییع انبوه مردم و اقامه نماز توسط آیت‌الله جوادی آملی، در مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد. از آثار او می‌توان به «بهجة الفقیه»، «مباحث الأصول»، «جامع المسائل»، «وسیلة النجاة»، «استفتاءات» و «مناسک حج و عمره» اشاره کرد.