انصاری، مرتضی بن محمدامین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''مرتضى بن محمدامین انصارى''' (۱۲۱۴-۱۲۸۱ق)، معروف به شیخ انصاری و ملقب به شیخ اعظم و خاتم الفقهاء و المجتهدین، از بزرگترین فقیهان شیعه در قرن سیزدهم هجری است که پس از صاحب جواهر مرجعیت عامه یافت. وی در روز ۱۸ ذی‌الحجه سال ۱۲۱۴ق در شهر دزفول به دنیا آمد. نسبش به جابر بن عبدالله انصاری، صحابی بزرگ پیامبر(ص) می‌رسید. پدرش محمدامین عالمی پرهیزکار بود. شیخ انصاری پس از گذراندن مقدمات نزد عمویش شیخ حسین انصاری، در سال ۱۲۳۲ق به همراه پدر به عراق مهاجرت کرد و چهار سال در کربلا از محضر سید محمد مجاهد و شریف‌العلماء مازندرانی بهره برد. پس از بازگشتی کوتاه به دزفول، بار دیگر به عراق رفت و در درس شیخ موسی کاشف‌الغطاء شرکت کرد. در سال ۱۲۴۰ق رهسپار مشهد شد و در کاشان چهار سال نزد ملا احمد نراقی به تکمیل معلومات پرداخت و از او اجازه اجتهاد و روایت گرفت. پس از پنج ماه توقف در مشهد، به دزفول بازگشت. در سال ۱۲۴۹ق برای همیشه به عتبات رفت و پنج سال در نجف در درس شیخ علی کاشف‌الغطاء حاضر شد و به درجه اجتهاد نائل آمد. پس از وفات صاحب جواهر در سال ۱۲۶۶ق، ریاست مطلق دینی به شیخ انصاری منتقل شد. او از برجسته‌ترین نوابغ فقهی شیعه و مبتکر علم اصول جدید به شمار می‌رود و آثارش به دلیل سادگی و روانی به کتاب‌های درسی حوزه تبدیل شدند. مهم‌ترین آثار او «کتاب المکاسب» و «فرائد الاصول» (معروف به رسائل) است. وی با وجود مرجعیت عام و سرازیر شدن وجوه شرعی به سویش، زندگی بسیار زاهدان‌ای داشت و هنگام مرگ دارای ماترک ناچیزی بود. شیخ انصاری سرانجام در ۱۸ جمادی‌الثانی سال ۱۲۸۱ق در ۶۷ سالگی در نجف اشرف درگذشت و در حرم امام علی(ع) به خاک سپرده شد.