نوری، فضل‌الله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''فضل‌اللّه بن ملا عباس کجورى'''، (۱۲۲۲-۱۲۸۸ش)، معروف به شیخ فضل‌الله نوری، از مجتهدان طراز اول تهران در عصر مشروطیت و از شاگردان برجسته میرزای شیرازی بود که به‌عنوان پرچمدار نهضت مشروطه مشروعه شناخته می‌شود. وی در کجور مازندران زاده شد و در آغاز جوانی به همراه دایی خود میرزا حسین نوری طبرسی به نجف اشرف مهاجرت کرد و از محضر شیخ راضی نجفی و شیخ مهدی کاشف‌الغطاء بهره برد و سپس در حوزه درس میرزای شیرازی بزرگ در سامرا شرکت جست و به درجه اجتهاد نائل آمد. در این دوران خود نیز به تدریس اشتغال داشت و شخصیت‌هایی همچون شیخ عبدالکریم حائری یزدی (مؤسس حوزه علمیه قم) از شاگردان او بودند. به اشاره میرزای شیرازی در سال ۱۳۰۰ق به تهران بازگشت و پس از درگذشت میرزا حسن آشتیانی، از مجتهدان طراز اول تهران شناخته شد. وی در نهضت تنباکو (۱۳۰۹ق) فعالانه شرکت کرد و همراه میرزا حسن آشتیانی در محور این حرکت قرار گرفت. در جریان نهضت مشروطیت، شیخ فضل‌الله با مشروطیتی که خواسته روشنفکران غربگرا و استعمار انگلیس بود مخالفت کرد و طرفدار مشروطه مشروعه و حکومت بر اساس قوانین قرآن بود. او سه ماه در حرم حضرت عبدالعظیم متحصن شد و نشریه «دعوت اسلامی» را منتشر کرد. پس از فتح تهران توسط مشروطه‌خواهان با حمایت دولت‌های روس و انگلیس، شیخ دستگیر و پس از یک محاکمه ساختگی به اعدام محکوم شد. وی در برابر پیشنهاد پناهندگی به سفارت‌خانه‌های بیگانه و حتی برافراشتن پرچم روسیه بر بام خانه‌اش، گفت: «اسلام هرگز در زیر بیرق کفر نخواهد رفت». سرانجام در ۱۳ رجب ۱۳۲۷ق در میدان توپخانه تهران به شهادت رسید. از آثار او می‌توان به «رسالة في قاعده ضمان الید»، «مجموعة رسائل فقهية و أصولية»، «تذکرة الغافل و إرشاد الجاهل»، «صحیفه مهدویه» و دیوان شعر عربی و فارسی اشاره کرد. پیکر او پس از ۱۸ ماه در صحن مطهر حضرت معصومه(س) در قم به خاک سپرده شد.