قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سيد على قاضى طباطبايى تبريزى'''  (۱۲۴۸-۱۳۲۵ش)، فقیه، حکیم، عارف کامل و استاد برجسته اخلاق در حوزه علمیه نجف اشرف بود که نقش بی‌بدیلی در تربیت عرفانی و معنوی نسل‌های بعدی عالمان شیعه ایفا کرد. وی در تبریز در خاندان سادات طباطبایی زاده شد و تحصیلات خود را نزد پدر آغاز کرد. در سال ۱۳۱۳ق برای تکمیل تحصیلات راهی نجف اشرف شد و از محضر فقیهان بزرگ عصر خود چون آخوند خراسانی، شیخ‌الشریعه اصفهانی، سید محمدکاظم یزدی و محمدحسن مامقانی بهره برد. اما تأثیرگذارترین استاد وی، عارف نامدار سید احمد کربلایی بود که از خواص شاگردان آخوند ملاحسینقلی همدانی محسوب می‌شد و روش سیر و سلوک آخوند همدانی به دست او به نسل‌های بعدی منتقل شد. آیت‌الله قاضی در سلوک و معرفت چنان مقامی یافت که نامش در میان سالکان طریق معرفت هم‌ردیف استادش آخوند همدانی ذکر می‌شود. وی شاگردان برجسته‌ای را در عرفان و اخلاق تربیت کرد که هر یک از چهره‌های ماندگار عالم تشیع شدند؛ از جمله علامه سید محمدحسین طباطبایی، آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی، آیت‌الله محمدتقی بهجت، سید محمدحسن الهی طباطبایی و شهید محراب سید عبدالحسین دستغیب شیرازی. از آثار او می‌توان به «زینة الإرشاد» (حواشی بر ارشاد شیخ مفید)، «شرح دعای سمات»، تفسیر قرآن کریم (به صورت دست‌نوشته)، نامه‌های عرفانی و دیوان اشعار اشاره کرد. وی سرانجام در شب چهارشنبه ۶ ربیع‌الاول ۱۳۶۶ق در ۷۷ سالگی در نجف اشرف درگذشت و پس از اقامه نماز توسط سید جمال‌الدین گلپایگانی، در قبرستان وادی‌السلام در کنار پدر و نزدیک مقام امام زمان(عج) به خاک سپرده شد.