طباطبایی، سید محمد بن علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید محمد طباطبایی'''  (۱۱۸۰-۱۲۴۲ق)، معروف به سید محمد مجاهد، فقیه، اصولی و مرجع بزرگ شیعه در قرن سیزدهم هجری و از مشهورترین علمای خاندان طباطبایی بود. وی در کربلا در خانواده‌ای سرشار از علم و فقاهت زاده شد؛ پدرش سید علی صاحب ریاض و مادرش آمنه بیگم دختر وحید بهبهانی، بانویی عالمه و فاضله بود. سید محمد نزد پدر و علامه بحرالعلوم (که بعدها پدرزنش شد) به تحصیل پرداخت و چنان در علم پیشرفت کرد که پدرش او را اعلم تشخیص داد و از آن پس از فتوا دادن خودداری کرد. وی به‌همین دلیل به اصفهان مهاجرت کرد و سیزده سال در آنجا اقامت گزید و مرجع علمی فقه و اصول گردید و کتاب‌های مهم خود از جمله «مفاتیح الأصول» را در آنجا تألیف کرد. پس از رحلت پدر در سال ۱۲۳۱ق به کربلا بازگشت و زعامت و مرجعیت عام شیعیان را بر عهده گرفت. مهم‌ترین رویداد زندگی او حضور در جنگ ایران و روسیه به دعوت فتحعلی شاه قاجار بود. وی با صدور فتوای جهاد، همراه جمعی از علما در این نبرد شرکت کرد، اما شکست سپاه ایران باعث سست شدن اعتقاد مردم نسبت به او و بی‌اعتنایی شاه شد. او پس از بازگشت از جنگ در قزوین بیمار شد و با دلی پر درد از سخنان ناشایست مردم، در ۱۳ جمادی‌الثانی ۱۲۴۲ق درگذشت و پیکرش به کربلا منتقل و در بین‌الحرمین به خاک سپرده شد. از شاگردان برجسته او می‌توان به شیخ مرتضی انصاری (که چهار سال از محضرش بهره برد) و شریف‌العلماء مازندرانی اشاره کرد. از آثار مهم او «مفاتیح الأصول» (در اصول فقه)، «المناهل» (در فقه)، «الجهادیة» و رساله‌هایی در حجیت ظن، استصحاب و حجیت شهرت است.