حائری، مرتضی: تفاوت میان نسخه‌ها

 

 

'''مرتضی حائری''' (۱۲۹۵-۱۳۶۴ش)، فقیه، مجتهد و از مدرسان برجسته حوزه علمیه قم و فرزند ارشد آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی، مؤسس حوزه علمیه قم بود. وی در اراک زاده شد و از کودکی در دامان علم و تقوا پرورش یافت. زهد، تقوا، ساده‌زیستی و پرهیز از مظاهر دنیا را از پدر به ارث برد و تا پایان عمر در خانه خشتی و گلی پدری زندگی کرد. درب خانه‌اش همواره به روی مردم باز بود و رفع مشکلات نیازمندان از ویژگی‌های برجسته او به شمار می‌رفت. وی علاقه وافری به اهل‌بیت(ع) به‌ویژه امام رضا(ع) داشت و به سادات احترام ویژه‌ای می‌گذاشت. آیت‌الله حائری تحصیلات خود را نزد پدر و دیگر استادان بزرگ حوزه از جمله آیات عظام گلپایگانی، خوانساری، محقق داماد، حجت کوه‌کمری، بروجردی و امام خمینی تکمیل کرد. او بیش از چهل سال به تدریس در حوزه علمیه قم اشتغال داشت و شاگردان ممتازی تربیت کرد. از جمله خدمات مهم او می‌توان به تأسیس صندوق ذخیره علوی در قم و عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی اشاره کرد. آیت‌الله حائری در کنار تدریس، تألیفات ارزشمندی از خود به جای گذاشت که از مهم‌ترین آنها می‌توان به «کتاب الخمس»، «شرح العروة الوثقی»، «خلل الصلاة» و «ابتغاء الفضیلة فی شرح الوسیلة» اشاره کرد. وی داماد آیت‌الله سید محمد حجت کوه‌کمری بود و آیت‌الله سید مصطفی خمینی داماد او بود. مرتضی حائری سرانجام در شب ۲۴ جمادی‌الثانی ۱۴۰۶ق در ۶۹ سالگی درگذشت و پس از اقامه نماز توسط آیت‌الله گلپایگانی، در مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه(س) پایین پای پدر بزرگوارش به خاک سپرده شد.