۱۵۲٬۹۱۲
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
{{کاربردهای دیگر|حکیم (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|حکیم (ابهامزدایی)}} | ||
'''سيد محمدسعيد حكيم''' (۱۳۵۴-۱۴۴۳ق)، از مراجع تقلید شیعه در عراق و از نوادگان و شاگردان برجسته خاندان علم و فقاهت حکیم بود. وی در نجف اشرف در خانوادهای روحانی زاده شد؛ پدرش آیتالله سید محمدعلی طباطبایی حکیم و مادرش دختر آیتالله سید محسن | '''سيد محمدسعيد حكيم''' (۱۳۵۴-۱۴۴۳ق)، از مراجع تقلید شیعه در عراق و از نوادگان و شاگردان برجسته خاندان علم و فقاهت حکیم بود. وی در نجف اشرف در خانوادهای روحانی زاده شد؛ پدرش آیتالله سید محمدعلی طباطبایی حکیم و مادرش دختر [[حکیم، سید محسن|آیتالله سید محسن حکیم]]، مرجع بزرگ جهان تشیع بود. از دهسالگی تحت تعلیم پدر قرار گرفت و مراحل تحصیلات حوزوی را با نبوغ سرشار و ذهنی فعال به سرعت پشت سر نهاد و در جوانی به درس خارج راه یافت و در حلقه خواص و محفل اندیشمندان بزرگی چون آیات عظام [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]]، شیخ [[حلی، حسین|حسین حلی]] و [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] جای گرفت. وی پس از تکمیل تحصیلات، به تدریس دروس تخصصی حوزه از جمله فقه، اصول، اخلاق و تفسیر پرداخت. آیتالله حکیم در دوران رژیم بعثی صدام حسین هشت سال به زندان افتاد. پس از وفات [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] در سال ۱۳۷۱ش، اعلان مرجعیت کرد و اعلان مرجعیت او با اقبال گسترده شیعیان عراق به تقلید از وی و [[سیستانی، سید علی|آیتالله سیستانی]] همراه شد. از مهمترین آثار او میتوان به «المحکم فی اصول الفقه»، مجموعه چندجلدی «مصباح المنهاج» (شرحی بر منهاج الصالحین آیتالله حکیم)، رساله عملیه «منهاج الصالحین»، «حواریات فقهیه»، «الأصولیة و الأخباریة» و نیز آثاری در موضوعات نوپدید مانند «فقه الکمبیوتر و الإنترنت» و «فقه الإستنساخ البشری» اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۵ محرم ۱۴۴۳ق بر اثر عارضه قلبی در ۸۷ سالگی در نجف اشرف درگذشت و پس از تشییع در کربلا و نجف، در مقبره [[حکیم، سید محسن|آیتالله سید محسن حکیم]] در جوار حرم مطهر علوی به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||