۱۵۲٬۸۰۱
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
'''هانرى كربن''' (۱۹۰۳-۱۹۷۸م)، فیلسوف، شیعهشناس و ایرانشناس برجسته فرانسوی بود که نقش بیبدیلی در شناساندن عرفان و تفکر ایرانی-اسلامی به جهان غرب ایفا کرد. وی در پاریس زاده شد و تحصیلات خود را در دانشگاه سوربن و مدرسه السنه شرقی پاریس به پایان رساند و از شاگردان فیلسوفان بزرگی چون ادموند هوسرل، امیل بریه، اتین ژیلسون و لویی ماسینیون بود. او نخستین مترجم آثار مارتین هایدگر به زبان فرانسه است. نقطه عطف زندگی علمی کربن هنگامی رخ داد که استادش ماسینیون نسخهای از کتاب | '''هانرى كربن''' (۱۹۰۳-۱۹۷۸م)، فیلسوف، شیعهشناس و ایرانشناس برجسته فرانسوی بود که نقش بیبدیلی در شناساندن عرفان و تفکر ایرانی-اسلامی به جهان غرب ایفا کرد. وی در پاریس زاده شد و تحصیلات خود را در دانشگاه سوربن و مدرسه السنه شرقی پاریس به پایان رساند و از شاگردان فیلسوفان بزرگی چون ادموند هوسرل، امیل بریه، اتین ژیلسون و لویی ماسینیون بود. او نخستین مترجم آثار مارتین هایدگر به زبان فرانسه است. نقطه عطف زندگی علمی کربن هنگامی رخ داد که استادش [[ماسینیون، لویی|ماسینیون]] نسخهای از کتاب «[[حکمة الإشراق|حکمة الاشراق]]» [[سهروردی، یحیی بن حبش|سهروردی]] را به او داد و این واقعه تأثیر روحی عمیقی بر او نهاد و او را راهی شرق کرد. کربن مدتها ریاست انستیتو فرانسه و ایران را بر عهده داشت و به همت او، چهرههایی چون [[سهروردی، یحیی بن حبش|سهروردی]]، [[روزبهان بقلی، روزبهان بن ابینصر|روزبهان بقلی]] و [[صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم|ملاصدرا]] برای جامعه علمی اروپا شناسانده شدند. وی ۲۵ سال به ایران سفر میکرد و با متفکرانی چون [[طباطبایی، سید محمدحسین|علامه طباطبایی]]، [[آشتیانی، سید جلالالدین|سید جلالالدین آشتیانی]] و [[نصر، سید حسین|سید حسین نصر]] به گفتگو درباره فلسفه اسلامی میپرداخت. جلسات منظم او با [[طباطبایی، سید محمدحسین|علامه طباطبایی]] در محفلی به نام «حلقه اصحاب تأویل» زمینهساز شناخت عمیقتر تشیع برای جهان غرب شد. کربن تشیع را «حرم معرفت باطنی اسلام» میدانست و به نقش امام دوازدهم(عج) در الهیات شیعی توجه ویژهای داشت. از مهمترین آثار او میتوان به تصحیح و مقدمه «مجموعه مصنفات شیخ اشراق»، «تاریخ فلسفه اسلامی»، «اسلام ایرانی» در چهار جلد، «ارض ملکوت»، «تخیل خلاق در عرفان ابن عربی» و «انسان نورانی در تصوف ایرانی» اشاره کرد. وی سرانجام در ۷ ژوئیه ۱۹۷۸م در پاریس درگذشت. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||