در اوستایی در صدف لهجه‌ی هزارگی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

در اوستایی در صدف لهجه‌ی هزارگی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۵۳

۳۸ بایت اضافه‌شده ، ۲۰ ژانویه

بدون خلاصۀ ویرایش

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۵۲٬۷۴۰

ویرایش

@@ خط ۲۶: / خط ۲۶: @@
 }}
-'''درّ اوستایی در صدف لهجۀ هزارگی''' تألیف شوکت‌علی محمدی شاری؛ این کتاب پژوهشی تخصصی درباره پیوندهای زبانی و تاریخی میان لهجه هزارگی با زبان اوستایی است که به بررسی هویت قومی هزاره‌های افغانستان از دیدگاه زبان‌شناسی تاریخی می‌پردازد. نویسنده با رویکردی علمی به تحلیل ویژگی‌های منحصر به فرد این لهجه و ارتباط آن با زبان‌های باستانی ایران می‌پردازد.
+'''درّ اوستایی در صدف لهجۀ هزارگی''' تألیف [[محمدی شاری، شوکت‌علی|شوکت‌علی محمدی شاری؛]] این کتاب پژوهشی تخصصی درباره پیوندهای زبانی و تاریخی میان لهجه هزارگی با زبان اوستایی است که به بررسی هویت قومی هزاره‌های افغانستان از دیدگاه زبان‌شناسی تاریخی می‌پردازد. نویسنده با رویکردی علمی به تحلیل ویژگی‌های منحصر به فرد این لهجه و ارتباط آن با زبان‌های باستانی ایران می‌پردازد.
 ==ساختار==
@@ خط ۳۲: / خط ۳۲: @@
 ==گزارش کتاب==
-«درّ اوستایی در صدف لهجۀ هزارگی» اثر شوکت‌علی محمدی شاری، پژوهشی عمیق و نوآورانه در حوزۀ زبان‌شناسی تاریخی و قوم‌نگاری است. نویسنده در این اثر ۲۹۶ صفحه‌ای که در کابل با تیراژ ۲۰۰۰ نسخه منتشر شده، به بررسی فرضیه‌ای پرداخته که بر اساس آن، لهجۀ هزارگی در افغانستان را وارث مستقیم زبان اوستایی می‌داند.
+«درّ اوستایی در صدف لهجۀ هزارگی» اثر [[محمدی شاری، شوکت‌علی|شوکت‌علی محمدی شاری]]، پژوهشی عمیق و نوآورانه در حوزۀ زبان‌شناسی تاریخی و قوم‌نگاری است. نویسنده در این اثر، به بررسی فرضیه‌ای پرداخته که بر اساس آن، لهجۀ هزارگی در افغانستان را وارث مستقیم زبان اوستایی می‌داند.
-محمدی شاری استدلال می‌کند که لهجۀ هزارگی، به عنوان یکی از کهن‌ترین شاخه‌های زبان فارسی دری، بیشترین ویژگی‌های زبانی اوستایی (زبان شرق ایران باستان) را در خود حفظ کرده است. این اثر با مقایسۀ سیستماتیک ویژگی‌های آوایی، واژگانی و دستوری این دو زبان، تلاش دارد پیوندهای تاریخی و زبانی میان آنها را تبیین کند.
+[[محمدی شاری، شوکت‌علی|محمدی شاری]] استدلال می‌کند که لهجۀ هزارگی، به عنوان یکی از کهن‌ترین شاخه‌های زبان فارسی دری، بیشترین ویژگی‌های زبانی اوستایی (زبان شرق ایران باستان) را در خود حفظ کرده است. این اثر با مقایسۀ سیستماتیک ویژگی‌های آوایی، واژگانی و دستوری این دو زبان، تلاش دارد پیوندهای تاریخی و زبانی میان آنها را تبیین کند.
 یکی از نقاط قوت کتاب، پرداختن به جنبه‌های هویتی این پژوهش است. نویسنده معتقد است که این کشف زبانی می‌تواند به حل بسیاری از ابهامات تاریخی درباره خاستگاه قوم هزاره کمک کند. کتاب همچنین به نقد دیدگاه‌های رایج درباره منشأ ترکی-مغولی هزاره‌ها می‌پردازد و با ارائه شواهد زبانی، نظریه بومی و آریایی بودن این قوم را تقویت می‌کند.