۱٬۹۴۴
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
فصل یکم: جایگاه قرآن در حوزه معارف دینی؛ در این فصل، ویژگیهای قرآن کریم از جمله اصالت (ریشه و سرچشمه معارف اعتقادی، اخلاقی و عملی اسلام)، تحریفناپذیری (محفوظبودن از دگرگونی و تحریف)، جامعیت (دربرگیرنده هدایت انسان در تمام حوزهها)، جاودانگی (زندهبودن و ساری و جاری بودن آیات در طول زمان)، طراوت (همواره نو و باطراوت بودن) و دارابودن بطون و لایههای معنایی، مورد بررسی قرار میگیرد<ref>متن کتاب، ص11- 27</ref>. | فصل یکم: جایگاه قرآن در حوزه معارف دینی؛ در این فصل، ویژگیهای قرآن کریم از جمله اصالت (ریشه و سرچشمه معارف اعتقادی، اخلاقی و عملی اسلام)، تحریفناپذیری (محفوظبودن از دگرگونی و تحریف)، جامعیت (دربرگیرنده هدایت انسان در تمام حوزهها)، جاودانگی (زندهبودن و ساری و جاری بودن آیات در طول زمان)، طراوت (همواره نو و باطراوت بودن) و دارابودن بطون و لایههای معنایی، مورد بررسی قرار میگیرد<ref>متن کتاب، ص11- 27</ref>. | ||
فصل دوم: مبانی، قواعد، روشها، گرایشها و سبکهای | فصل دوم: مبانی، قواعد، روشها، گرایشها و سبکهای تفسیری؛ این فصل مباحث اساسی و مقدماتی تفسیر قرآن کریم را شرح میدهد. ابتدا تلاشهای صورتگرفته در زمینه جریانشناسی تفاسیر و کشف و ضبط روشها و گرایشها (آثاری مانند [[مذاهب التفسیری الاسلامی]] ([[گلدزیهر، ایگناس|گلدزیهر]] (1850-1921م))، [[التفسير و المفسرون|التفسیر و المفسرون]] ([[ذهبی، محمدحسین|محمد حسین ذهبی]] (1815-1977م))، مکاتب تفسیری) و لزوم شناسایی مصطلحات، پیشنیاز جریانشناسی تفاسیر، مورد اشاره قرار میگیرد. سپس مبانی تفسیری به دو دسته مبانی صدوری (مانند الفاظ قرآن و کلام خدا بودن) و مبانی دلالی (مانند فهمپذیری و جواز تفسیر قرآن، اعتبار و حجیت فهم و تفسیر قرآن، ممنوعیت تفسیر به رأی، باورداشتن سطوح معانی قرآن) تقسیم شده و قواعد تفسیری مهم، شامل توجه به معانی لغوی و رعایت دستور ترکیب جملهها، درنظرگرفتن، اخذ ظهور مستقر کلام، تفکیک معنای حقیقی از مجازی، سیاق و بافت کلام، ملاحظه سنت شارح در تفسیر قرآن و توجه به وجوه معانی قرآن ذکر میگردد. در ادامه، روشهای تفسیری (مانند تفسیر قرآن به قرآن، تفسیر به سنت، تفسیر عقلی، شهودی، علمی و جامع) و گرایشهای تفسیری (مانند کلامی، اخلاقی، ادبی، تربیتی، بلاغی و امثال اینها) و سبکهای تفسیری گوناگون تشریح میشوند<ref>همان، ص29- 53</ref>. | ||
فصل سوم: جایگاه علمی اهلبیت(ع) در تفسیر قرآن؛ این فصل به نقش علمی اهلبیت(ع) در تفسیر قرآن میپردازد و استدلال میکند که معارف دینی را باید از طریق سنت پیامبر(ص) و اهلبیت(ع) دریافت کرد. شواهد متعددی بر وجوب تمسّک به اهلبیت(ع) (حدیث متواتر ثقلین)، دانش اهلبیت(ع) (مانند روایات وارثان علم پیامبر(ص)) و تصریح پیامبر(ص) به مرجعیت علمی ایشان ارائه شده است. این منابع نشان میدهند که اهلبیت(ع) دانشمندترین افراد امت، آگاه به بطون کتاب آسمانی و مرجع علمی برای تفسیر قرآن هستند<ref>همان، ص55- 100</ref>. | فصل سوم: جایگاه علمی اهلبیت(ع) در تفسیر قرآن؛ این فصل به نقش علمی اهلبیت(ع) در تفسیر قرآن میپردازد و استدلال میکند که معارف دینی را باید از طریق سنت پیامبر(ص) و اهلبیت(ع) دریافت کرد. شواهد متعددی بر وجوب تمسّک به اهلبیت(ع) (حدیث متواتر ثقلین)، دانش اهلبیت(ع) (مانند روایات وارثان علم پیامبر(ص)) و تصریح پیامبر(ص) به مرجعیت علمی ایشان ارائه شده است. این منابع نشان میدهند که اهلبیت(ع) دانشمندترین افراد امت، آگاه به بطون کتاب آسمانی و مرجع علمی برای تفسیر قرآن هستند<ref>همان، ص55- 100</ref>. | ||