شوشتری، جعفر بن حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''جعفر شوشتری''' (۱۲۳۰-۱۳۰۳ق)، مشهور به آیت‌الله شیخ جعفر شوشتری، از فقها و مجتهدان نامدار و از واعظان تأثیرگذار شیعه در قرن سیزدهم هجری قمری بود. او از شاگردان برجسته شیخ مرتضی انصاری و صاحب جواهر و به‌عنوان خطیبی توانا با بیانی رسا شهرت داشت. تألیف کتاب‌های «خصایص الحسینیه» در مناقب و مصائب امام حسین(ع) و «منهج الرشاد» به عنوان رساله عملیه، از مهم‌ترین فعالیت‌های علمی اوست. ایشان در عین فقاهت، به دلیل منبرهای پرشور و اخلاق والا، نفوذ کلام بی‌نظیری در میان مردم و حتی حکومت قاجار داشت.

جعفر بن حسین بن حسن بن علی شوشتری نجفی در سال ۱۲۳۰ هجری قمری (حدود ۱۸۱۴ میلادی) در شهر شوشتر به دنیا آمد. پدرش، مولی حسین شوشتری، از فقها و واعظان مشهور و صاحب کتاب «مختصر الإصلاح» بود.<ref> ر.ک: امامی خوئی، محمدامین، ج۱، ص۴۱۴</ref><ref> ر.ک: انصاری قمی، ناصر الدین، ج۱، ص۱۲۸</ref> نسب پدری او به عالم شیعه علی بن حسین نجار می‌رسد. مادرش زنی پرهیزگار بود که درباره او نقل شده: «من هرگز او را بدون وضو شیر ندادم و در آغوش نگرفتم. آرزو داشتم که او مانند جعفر صادق(ع) شود، اما او جعفر شوشتری شد!» در کودکی، پدرش به کاظمین مهاجرت کرد و او تحصیلات ابتدایی را در آنجا آغاز نمود.

شیخ جعفر تحصیلات حوزوی خود را در کاظمین نزد اساتیدی چون شیخ اسماعیل تستری کاظمی (در اصول فقه) و شیخ عبدالنبی کاظمی (در علوم عربی) آغاز کرد. سپس برای تکمیل تحصیلات به کربلا رفت و از محضر شیخ محمدحسین اصفهانی (صاحب فصول) و شریف‌العلمای مازندرانی بهره برد. پس از آن به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس فقهای بزرگی چون شیخ محمدحسن نجفی (صاحب جواهر) و به‌ویژه شیخ مرتضی انصاری شرکت جست و مدت طولانی از شاگردان خاص و برجسته او بود.<ref> ر.ک: واعظ خیابانی، علی، ص۳۹</ref><ref> ر.ک: قاسمی، رحیم، چ۱، ص۲۸۳</ref> او با شیخ محمدحسن آل یاسین کاظمی هم‌درس و رقیب علمی بود. سرانجام به درجه اجتهاد نائل آمد.<ref> ر.ک: امین، محسن، ج۴، ص۹۵</ref><ref> ر.ک: انصاری قمی، ناصر الدین، ج۱، ص۱۳۰-۱۳۱</ref><ref> ر.ک: موسسه فرهنگی مطالعاتی شمس الشموس، ص۲۸۱</ref><ref> ر.ک: امامی خوئی، محمدامین، ج۱، ص۴۱۵</ref>

شیخ جعفر شوشتری پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش شوشتر بازگشت و به تدریس، تألیف، وعظ و ارشاد مردم پرداخت. حسینیه‌ای در شوشتر بنا نهاد که پناهگاه مظلومان بود. در سال ۱۳۰۲ قمری، سفر تاریخی‌ای به ایران انجام داد و با استقبال بی‌سابقه مردم و حکومت روبرو شد. در تهران، ابتدا در مسجد مروی و سپس به درخواست ناصرالدین شاه، به عنوان اولین امام جماعت و واعظ مسجد سپهسالار (شهید مطهری کنونی) منصوب گردید. نماز جماعت او گاه تا چهل هزار نفر شرکت‌کننده داشت. او در ملاقات با ناصرالدین شاه، درخواست‌های مهمی مانند توقف شبیه‌خوانی عروسی قاسم (به دلیل جعلی بودن)، رعایت احترام روز جمعه و تخفیف مالیات برای روستاییان را مطرح کرد که مورد پذیرش شاه قرار گرفت. شیخ به دلیل روحیه بیگانه‌ستیزی، در منابر خود درباره مفاسد اخلاقی ناشی از تقلید از غرب هشدار می‌داد. پس از بی‌احترامی والی شوشتر به حسینیه‌اش، به نشانه اعتراض به نجف مهاجرت کرد و با وساطت شاه نیز به شوشتر بازنگشت.

'''عشق به امام حسین(ع):''' ارادتی ویژه به سیدالشهدا(ع) داشت و کتاب «خصایص الحسینیه» را پس از رویایی صادقه با آن حضرت نگاشت. در این رویا، امام حسین(ع) به او غذا دادند و پس از آن بیانش شیوا و حافظه‌اش قوی شد.

شیخ جعفر شوشتری پس از زیارت امام رضا(ع) در مشهد و بازگشت به سوی نجف، در منطقه «کرند» نزدیک کرمانشاه بیمار شد و سرانجام در عصر روز ۲۸ صفر سال ۱۳۰۳ هجری قمری (حدود ۱۸۸۶ میلادی) درگذشت.<ref> ر.ک: واعظ خیابانی، علی، ص۳۷</ref> پیکر او به نجف اشرف منتقل و با تشییعی باشکوه در رواق غربی حرم امام علی(ع) (اولین حجره سمت راست راهرو پشت حرم، نزدیک تکیه بکتاشیه) به خاک سپرده شد.<ref> ر.ک: امین، محسن، ج۴، ص۹۵</ref><ref> ر.ک: انصاری قمی، ناصر الدین، ج۱، ص۱۶۱-۱۶۳</ref><ref> ر.ک: امامی خوئی، محمدامین، ج۱، ص۴۱۶</ref>