رضا‌، احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از مرگ پدر، با آمدن سید محمد آل ابراهیم (سید محمد ابراهیم عاملی) به نبطیه، نزد وی شرح مختصر تفتازانی، شرح تهذيب، ایساغوجی در منطق و رسائل ابن سینا در طبیعیات را خواند. تحصیلات خود را بیشتر به شیوه قدیم الأزهر، مبتنی بر مطالعات شخصی و اخذ از مشایخ ادامه داد. سپس به مدرسه علامه سید حسن آل مکی (مدرسة السید حسن یوسف مکی) پیوست و در آنجا هم تحصیل کرد و هم از سال ۱۳۰۹ق (۱۸۹۱م) به تدریس منطق، نحو، صرف و بیان پرداخت و از محضر استادش، دروس کلام، فقه استدلالی و اصول فقه را آموخت.<ref>ر.ک: تهرانی، آقابزرگ، طبقات أعلام الشیعة، جلد ۱، صفحه ۱۲۶</ref><ref> ر.ک: مجمع الفکر الاسلامی، ج۲، ص۱۷۶</ref>

شیخ احمدرضا عاملی از چهره‌های برجسته علمی، اجتماعی و سیاسی جبل عامل بود. وی در سال ۱۳۳۸ هجری قمری به عضویت المجمع العلمی العربی بدمشق (مجمع زبان عربی دمشق) درآمد.<ref>ر.ک: کحالة، عمر رضا، جلد ۱، صفحه ۱۳۶</ref><ref>ر.ک: امین، محسن، أعیان الشیعة، جلد ۵۴، صفحه ۸</ref> در سال ۱۳۴۳ هجری قمری به همراه شیخ سلیمان ظاهر و شیخ محمد جابر آل صفا، «جمعیة المقاصد الخیریة الإسلامیة» را در النبطیه تأسیس کرد که هدف آن ایجاد مدارس و مراکز آموزشی برای مبارزه با بی‌سوادی بود.<ref>ر.ک: تهرانی، آقابزرگ، طبقات أعلام الشیعة، جلد ۱، صفحه ۱۲۶</ref>

او از طلایه‌داران کار برای مسائل قومی و ملی عربی در بلاد شام محسوب می‌شد و از حامیان حکومت پادشاهی عربی سوریه تحت رهبری فیصل بن حسین بود. در سال ۱۹۱۵ میلادی به دلیل مواضع ضد عثمانی، توسط حکومت ترکان جوان دستگیر شد و حدود دو ماه در دیوان جنگ عالی در عالیه لبنان محاکمه و زندانی شد.<ref>ر.ک: زرکلی، خیرالدین، قاموس تراجم لأشهر الرجال والنساء، جلد ۱، صفحه ۱۲۵</ref> پس از جنگ جهانی اول و اشغال فرانسه نیز به دلیل مخالفت‌هایش مورد آزار قرار گرفت. او در چندین کنفرانس سیاسی و ادبی به نمایندگی از منطقه خود شرکت کرد و مدتی نیز عضو جمعیت اتحاد و ترقی بود که پس از مدت کوتاهی استعفا داد. در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط رئیس‌جمهور لبنان، شیخ بشاره الخوری، نشان افتخار سدر (وسام الأرز) به او اهدا شد.

احمد رضا العاملی در سال ۱۳۷۲ هجری قمری (۱۹۵۳ میلادی) در النبطیه درگذشت.<ref> ر.ک: مجمع الفکر الاسلامی، ج۲، ص۱۷۶</ref> علت مرگ وی، اصابت سنگ پرتاب شده در جریان یک تظاهرات انتخاباتی در نبطیه گزارش شده است. پیکر او در همان شهر به خاک سپرده شد و مراسم تشییع و ترحیم باشکوهی با حضور علما، ادبا و شخصیت‌های برجسته در حسینیه النبطیه برگزار گردید. اشعار و مقالات زیادی در رثای او سروده و نوشته شد که بخشی از آنها در مجله «العرفان» منتشر شد.<ref>ر.ک: تهرانی، آقابزرگ، طبقات أعلام الشیعة، جلد ۱، صفحه ۱۲۷</ref>

* متن اللغة العربیة: بزرگترین اثر او، یک فرهنگ لغت پنج جلدی (حدود ۲۵۰۰ صفحه) که به درخواست مجمع علمی عربی دمشق بین سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۶۰ق تألیف شد.<ref>ر.ک: مجمع الفکر الإسلامی، موسوعة مؤلفی الامامیة، جلد ۲، صفحه ۱۷۷</ref>