اندیشه می‌اندیشد: تفاوت میان نسخه‌ها

| پیش از =  

}}

==هدف و روش==

* کسانی که بدون اندیشیدن لازم به یک عقیده می‌رسند و خود را وقف یک ایده می‌کنند آزادی خود را از دست می‌دهند و در واقع فکر و اندیشه خود را برای همیشه تعطیل می‌کنند. کسی که از اندیشیدن می‌ترسد در واقع از خود می‌گریزد زیرا اندیشیدن، ذاتی انسان است و دوری جستن از ذاتی خود، گریختن است. اما باید توجه داشت که ازخودگریزی نشانه‌ای از خداگریزی است زیرا کسی که خود ندارد و به خودی خود نمی‌اندیشد، نمی‌تواند به چیز دیگری بیاندیشد. «مَن عَرَفَ نَفسَهُ فَقَد عَرَفَ رَبَّهُ» که بسیاری از بزرگان نقل کرده‌اند پرمعنی‌ترین دلالت دارد. کسی که خود را به درستی می‌شناسد می‌تواند خدا را نیز بشناسد.  <ref> مقدمه نویسنده، ص11. </ref>

*این اثر از 20 بخش تشکیل شده است و نظم روشنی ندارد و صدها موضوع دارد.

*انتقاد: فهم مباحث فلسفی خودش دشوار است و [[ابراهیمی دینانی، غلامحسین | غلامحسين ابراهیمى دينانى]] با پرهیز از عنوان‌گذاری مطالب بر این دشواری افزوده است: نویسنده در کتاب بیش از 400 صفحه‌ای حاضر فقط عنوان «مقدمه» را ذکر کرده است و 20 عنوان مبهم دیگر: «بخش اول» تا «بخش بیستم»!

* اثر حاضر مانند دانشنامه‌ای است که مسائل و موضوعات فراوانی در آن مطرح می‌شود. برخی از موضوعات مهمّ این کتاب عبارت است از انسان‌شناسی فلسفی، آزادی انسان، اندیشیدن عقلی و فلسفی، ذاتی بودن اندیشه برای انسان، ارتباط آزادی و آگاهی، اندیشه و زبان حماسی فردوسی،  دین، زن، فلسفه.

[[رده:کتاب‌شناسی]]

[[رده:مقالات بازبینی شده2 شهریور 1404]]

[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ شهریور 1404 توسط محمد خردمند]]