|
|
| (۲۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| [[پرونده:NUR12402J1.jpg|بیقاب|چپ|آية المباهلة|175px]] | | [[پرونده:NURسید مجتبی خامنهای.jpg|بیقاب|چپ|خامنهای، سید مجتبی|175px]] '''سید مجتبی حسینی خامنهای''' (متولد ۱۳۴۸ش)، سومین رهبر جمهوری اسلامی ایران، فقیه و فرزند دوم [[خامنهای، سید علی|آیتالله سید علی خامنهای]] است. ایشان در ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ توسط مجلس خبرگان رهبری پس از شهادت پدرش به رهبری انتخاب شد. تحصیلات حوزوی را در مشهد و قم گذرانده و از محضر اساتیدی چون پدرش، [[تبریزی، جواد|آیتالله جواد تبریزی]]، [[وحید خراسانی، حسین|آیتالله وحید خراسانی]] و [[شبیری زنجانی، سید موسی|آیتالله سید موسی شبیری زنجانی]] بهره برده است. بیش از ۱۷ سال به تدریس دروس خارج فقه و اصول در حوزه علمیه قم اشتغال داشته و درسش از پررونقترین دروس حوزه بود. در ۱۷ سالگی به جبهههای جنگ اعزام شد و در عملیاتهای مهمی شرکت داشت. ایشان همچنین در تأسیس مراکز علمی و مدارس فقهی نقش فعالی داشته و از مؤسسات و مراکز فقهی انقلابی با سلایق علمی مختلف پشتیبانی کرده است. توجه توأمان به مسائل علمی و دغدغههای اجتماعی به ویژه خدمت به محرومان، موجب شکلگیری برنامهای جامع در این مدارس شده است. ارتباط مستمر با فرماندهان نظامی و رهبران جبهه مقاومت، به ویژه [[نصرالله، سید حسن|سید حسن نصرالله]] و [[شهید حاج قاسم سلیمانی]]، از جنبههای مهم شخصیت ایشان است. همچنین ارتباط وثیق با بزرگان اخلاق و عرفان از جمله حضرات آیات [[بهاءالدینی، سید رضا|بهاءالدینی]]، [[بهجت، محمدتقی|بهجت]]، [[کشمیری]] و [[شیخ جعفر مجتهدی]] داشته است.<span id="mp-more">[[خامنهای، سید مجتبی|'''ادامه ...''']]</span> |
| | |
| '''آية المباهلة'''، کتابی است به زبان عربی، نوشته [[حسینی میلانی، علی|سید علی حسینی میلانی]] با موضوع کلام شیعه. نویسنده، در این کتاب در پی تفسیر آیه مباهله و بیان دلالت آن بر امامت و ولایت [[امام علی علیهالسلام|امیرالمؤمنین علیهالسلام]] بعد از پیامبر خدا(ص) است. او برای اثبات این مقصود از روایات اهل سنت بهره میبرد و گاهی متعرض کلمات بزرگان آنها نیز میشود. | |
| | |
| مؤلف، بیستوچهار تن از کسانی را که در کتابهای غیر امامیه بهعنوان راویان این حدیث ذکر شدهاند، نام میبرد.از جمله آنان [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین علی(ع)]]، عبدالله بن عباس، جابر بن عبدالله انصاری، عثمان بن عفان، زبیر بن عوام، امسلمه، حسن بصری، سعد بن ابیوقاص، مقاتل و... هستند.او نام پنجاهودو تن از بزرگان حدیث و تفسیر را که درباره نزول آیه مباهله در شأن علی(ع) اقرار کردهاند، ذکر میکند.
| |
| | |
| سپس نصوص وارده درباره حدیث در کتابهای معتبر را ذکر میکند و درباره سرپیچی سعد بن ابیوقاص از دستور معاویه مبنی بر دشنام [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین(ع)]] بهخاطر وجود سه فضیلت در ایشان (که یکی از آنها نزول آیه مباهله درباره وی بوده) بهتفصیل بحث میکند. او یادآور میشود که برخی، بهخاطر حفظ حرمت بزرگانشان روایت سعد را دستکاری کرده یا منقطع ذکر کردهاند تا جرحی بر معاویه نباشد.
| |
| | |
| نویسنده، پس از این مباحث، به تبیین تواتر و قطعیت سند اخبار درباره این واقعه میپردازد و بیان میدارد که [[بلاذری، احمد بن یحیی|بلاذری]] از قول یحیی بن آدم گفته: «نوشته صلح» [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین(ع)]] را در دست نجرانیها دیده است.
| |
| | |
| فصل دوم کتاب در بیان تلاشهای نافرجام و دروغهای وحشتناکی است که پیرامون این واقعه صورت گرفته است. پنهانسازی و غبارآلود کردن اصل خبر توسط ابن هشام و ابن سید الناس، پنهان کردن ماجرای مباهله توسط [[صحيح البخاري|بخاری]] و قرار دادن فضیلت این امر برای ابیعبیده، تحریفات ابن سعد، [[ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی|ابن جوزی]] و [[ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد|ابن خلدون]]، عدم ذکر نام [[امام على(ع)|علی بن ابیطالب(ع)]] توسط [[بلاذری، احمد بن یحیی|بلاذری]]، ابن قیم، [[ابن کثیر، اسماعیل بن عمر|ابن کثیر]] و... در این ماجرا یا ذکر «ناسٌ من الصحابة» بهجای اسم [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین علی(ع)]]، افزودن نام عایشه و حفصه یا حذف نام فاطمه زهرا(س) و افزودن نامهای ابوبکر و عمر و عثمان و فرزندانشان، از جمله تحریفات در این واقعه است. مؤلف پس از بیان این امور، به بررسی وضعیت دو تن از راویان روایتی که فرزندان خلفای سهگانه را با فرزندان علی(ع) و خودشان را با خود آن حضرت همرتبه میدانند پرداخته و جعلی و کذب بودن آن را نتیجه میگیرد.
| |
| | |
| در فصل سوم، نویسنده، استدلالهای [[امام رضا(ع)]]، [[مفید، محمد بن محمد|شیخ مفید]]، [[طوسی، محمد بن حسن|شیخ طوسی]]، اربلی، بیاضی، [[نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد|خواجه نصیرالدین طوسی]] و [[علامه حلی، حسن بن یوسف|علامه حلی]] را درباره دلالت آیه مباهله بر امامت علی(ع) ذکر میکند. بیان جایگاه علی(ع) بهمنزله نفس پیامبر(ص) در این آیه، جانمایه استدلال [[امام رضا(ع)]] و سایرین (به تبع آن حضرت) را تشکیل میدهد.<span id="mp-more">[[آية المباهلة|'''ادامه ...''']]</span>
| |
